Wie naamloos wil klikken, vindt bij ons geen gehoor

juli 1998

 

Steeds weer ervaren we het en de drempel lijkt almaar lager te worden: mensen schrijven ons of bellen ons op in de waan dat een anonieme klacht zal volstaan om onze afgevaardigden met een onderzoek te belasten. Maar ze dwalen volkomen! Onze eerbied voor mensen is echt iets te groot om een gezellige dag met een storend en kwetsend bezoek te vergallen, als we er niet zeker van zijn dat zo'n stap voor het welzijn van dieren verdedigbaar is. Daarom dienen onze afgevaardigden met de klager een verkennend gesprek aan te knopen vooraleer ze een klacht onderzoeken, want het is op basis hiervan dat een eerste selectie gebeurt. Wat men ook mag beweren, jarenlange ervaring heeft ons geleerd dat de Dierenbescherming vaak ongegeneerd wordt misbruikt bij allerlei vetes en ruzies, terwijl andere klachten vaak slaan op futiliteiten die in de verste verte geen misdrijven zijn; het aantal gegronde klachten is eerder beperkt en dat kan ons alleen maar verheugen.

Ach ja, niet alle klagers worden door dubieuze krachten gedreven, er zijn natuurlijk wel mensen die geven om dieren en die daarom op ons een beroep willen doen. Onze deur staat steeds voor hen open! En ze hoeven ook echt niets te vrezen, want over de identiteit van een klager die lijdende dieren wou helpen, bewaren we altijd het diepste geheim. Zo hoort dat gewoon, net zoals we het als billijk beschouwen dat iemand het recht heeft op eenvoudig verzoek de naam te vernemen van een malafide figuur die hem via ons werk in opspraak wou brengen.

Wie weet dat een dier geholpen moet worden, dient uiteraard stappen te zetten. Dat lijkt ons een recht en een plicht. Maar er zijn er die liefde voor dieren met minder verheven motieven verwarren. Net zoals jaloezie er niet zelden toe aanzet via een anoniem telefoontje een buur aan te klagen die in zijn tuin een duivenhok bouwt. De beruchte lijn, die op een onzalige dag in Neufchâteau werd geopend en die onschuldige mensen blijvend besmeurde, heeft naar we menen voldoende bewezen dat de maatschappij liefst geen kanalen creëert die voor burgers een aansporing zijn om elkaar te verklikken!

Als je een anoniem klager die zienswijze toelicht, dan wordt die doorgaans begripvol aanvaard. Wie met goede intenties bezield is, zal immers zelden betwisten dat eerbied voor mensen centraal dient gesteld. Natuurlijk zijn er ook lieden die dreigend gaan eisen, verwijten en schelden. Al is het niet echt een leuke ervaring, dat verbale geweld laat ons koud, want het is vaak niet meer dan verwoorde frustratie, omdat een zoveelste poging om familie of buren te treffen onverwacht is mislukt.

Donald Stevens