Het kan toch niet dat de belastingbetaler finaal de facturen betaalt...

september 2013


Zoals jullie wellicht al weten – en we verwijzen hier graag naar een andere bijdrage in dit nummer van Protego – wordt Dierenwelzijn weldra een regionale bevoegdheid en bestaat er nog altijd het risico dat ze finaal weer aan “Landbouw” toegevoegd wordt, wat gewoonweg rampzalig zou zijn. Ondertussen heeft men al een andere wijziging doorgevoerd, een wijziging waar we ons om het zacht te verwoorden evenmin erg gelukkig bij voelen.
De verandering van de wetgeving waardoor een in beslagname van dieren door de politie of door de inspectiedienst dierenwelzijn van de FOD Volksgezondheid niet meer van gerechtelijke maar van administratieve aard is, heeft inderdaad een aantal zeer nadelige gevolgen die een nefaste invloed kunnen hebben op het dierenwelzijn en de werking van de dierenasielen.
Tot 10 januari 2013 was het een vzw voor dierenwelzijn theoretisch mogelijk effectief gemaakte kosten voor het in bewaring nemen van in beslag genomen dieren integraal te recupereren. Ze werden gewoon als gerechtskosten benaderd, door Justitie uitbetaald aan het dierenasiel en door de overheid zelf van de overtreder gevorderd. En zo nodig was er een alternatief: we stelden ons ter zitting burgerlijke partij, onze nota werd door de rechter aanvaardbaar geoordeeld, ze werd vermeld in het vonnis en dat liet ons toe de stappen te zetten die met wat geluk tot het gewenst resultaat, in casu de vereffening van onze factuur konden leiden. Niet dat die procedure steeds rimpelloos verliep, maar het principe leek op zijn minst acceptabel.
Zo maken we als bescheiden vzw die op de inzet van vrijwillig(st)ers steunt, die dus geen legertje specialisten in dienst heeft, er een erezaak van voor elk dossier waar een geregistreerde zwerfhond niet door zijn baasje opgehaald wordt, automatisch een nota te sturen. Wordt die na een paar aanmaningen nog steeds niet voldaan, dan starten we een procedure op die baasje finaal voor de rechtbank brengt. Tot op heden heeft de vrederechter de nalatige hondenbezitters steeds veroordeeld tot betaling van zulke nota. En ja, het gebeurt dat zelfs zo’n vonnis geen oplossing brengt. Dat de eigenaar nog steeds niet reageert. Wel, dan doen we een beroep op een gerechtsdeurwaarder om het vonnis ten uitvoer te brengen, desnoods door eigendom openbaar te laten verkopen. Een en ander kost ons vaak veel meer dan het opbrengt, maar niemand zal ons het verwijt kunnen richten dat we niet alle middelen ingezet hebben om te voorkomen dat daden, waarvan dieren het slachtoffer werden, ongestraft zouden blijven.
We zijn zelfs van mening dat er meer moet gebeuren, want wat je ook onderneemt, een kei kan je nu eenmaal niet stropen. Daarom pleiten we ervoor dat er een wetgevend initiatief wordt genomen dat erin resulteert dat iemand die een door de rechtbank in een vonnis vermelde factuur niet vereffent binnen een bepaalde termijn, automatisch het recht wordt ontzegd nog dieren te houden tot op de dag van betaling. Op die manier wordt op zijn minst de indruk gewekt dat men niet ongestraft met dieren mag sollen, want het gaat toch niet op dat een baas zijn hond ergens dumpt, koudweg weigert het dier weer in huis te nemen, de factuur van het dierenasiel in de vuilnisbak gooit, het vonnis van de vrederechter hooghartig negeert om dan ongestraft weer een pup aan te kopen die wellicht hetzelfde droeve lot staat te wachten.
Thans worden in beslagnames dus administratief benaderd. Als de FOD Volksgezondheid een beslissing genomen heeft, het dier bijvoorbeeld definitief toegewezen heeft aan een dierenasiel, kan niemand de man of de vrouw die de hond verwaarloosd heeft nog voor de strafrechter dagen. De wet laat de FOD echter nog altijd toe de effectief gemaakte kosten, zeg maar de nota van het betrokken dierenasiel, te recupereren bij de overtreder. We vragen ons dan ook af waarom de FOD beweert dat dit maar zelden mogelijk is en er dus geen gebruik van maakt. Deed deze overheidsdienst dit wel, dan kon hij normaliter ook voorkomen dat hij aan de asielen bij gebrek aan toereikend budget extreem lage onkostenvergoedingen voor de opvang van in beslag genomen dieren moet aanbieden en dat de indruk gewekt wordt dat het verwaarlozen van dieren zo goed als straffeloos wordt.
We spreken de FOD natuurlijk niet tegen, waar beweerd wordt dat kosten recupereren niet evident is. We ondervinden het zelf meer dan het ons lief is. Maar veel hangt af van de moeite die men wil doen om een doel te bereiken. De baasjes die wij het vuur aan de schenen leggen, zijn vaak marginalen, lieden die de schulden al hebben opgestapeld en bij wie er nauwelijks wat valt te rapen. We weten dat en toch dringen we aan. Bij heel wat zwartkwekers waar de FOD binnenvalt staan er integendeel vaak peperdure auto’s geparkeerd. We vragen ons af waarom die bij niet-betaling buiten schot kunnen blijven; die wagens openbaar verkopen zou wellicht al volstaan om het asiel dat de verwaarloosde dieren opvangt niet met een aalmoes te sussen. Hoe dan ook, de FOD stelt dat het recupereren van die onkosten bij de daders de moeite niet loont. De bedragen zouden onder andere te klein zijn, waardoor men het innen ervan als te omslachtig, te arbeidsintensief en niet rendabel ervaart. Nogmaals: ook voor ons is dat omslachtig, arbeidsintensief en vaak niet rendabel, maar als bescheiden vzw zetten we wel alle zeilen bij, ook al gaat het soms maar om een factuurtje van honderd euro...
De details van de nieuwe wetgeving zijn ons niet allemaal bekend. Voor de vergoedingen die de FOD aan de asielen kan uitkeren, zou een veel te klein budget beschikbaar zijn van om en bij de 72.000 euro voor Vlaanderen, Wallonië en Brussel, dus voor heel ons grondgebied. En er zou meer aan de hand zijn: zelfs indien de FOD de intentie zou hebben om de onkosten van een dader te recupereren, indien de rechtbank de betaling in een vonnis aan de dader oplegt en indien deze dader dan ook nog eens heel braafjes die onkosten betaalt, dan nog zou de FOD geen cent als surplus verwerven in het voornoemde budget. In dat hypothetisch geval gaat het geld naar de Belgische Schatkist, want de mogelijkheid dat het een aanvulling wordt van het budget van de FOD zou in de wet niet voorzien zijn… Er is dus werk aan de winkel!
Als toemaatje nog een bedenking. Telkens als onze factuur als gerechtskosten aanvaard en uitbetaald werd, gingen we ervan uit dat de overtreder finaal na tussenkomst van de overheid die nota betaalde. Inmiddels, sinds bekend werd dat een onrustwekkend groot percentage van de minnelijke schikkingen en de gerechtelijke boetes in ons landje zonder gevolg wordt gelaten, weten we beter. In de praktijk werd onze nota dus ook vroeger vaak vereffend met geld van de overheid, zeg maar met geld van de belastingbetaler, terwijl de dader gewoon met rust wordt gelaten. De veel te lage vergoedingen die de FOD nu voorstelt voor de opvang van in beslag genomen dieren zullen dus weer afkomstig zijn van belastinggeld en de overtreders, de daders, zullen hun straf, zelfs een geldboete doodleuk ontlopen. Door geen stappen te zetten opteert de FOD er eigenlijk voor de dader niet te belasten met de factuur, maar wel de Belgische belastingbetalers. Vandaar dat wij realistische tarieven wensen en dat we vragen dat het geld om de onkosten van de asielen te vergoeden van de daders zelf komt. Ze komen al niet meer voor de strafrechter, wel dan lijkt het ons een minimum minimorum dat ze ten minste de kosten betalen die ze zelf hebben veroorzaakt.

Donald Stevens