Als we ons al in de eigen voet gaan schieten...

december 2013


Enkele weken geleden kregen we een bezorgde dierenvriend aan de lijn. Of het waar was dat ons dierenasiel Animalibus net als andere asielen honden leverde voor hondengevechten. Een vraag, zo verrassend dat je een tijdje onthutst en sprakeloos blijft.
De man verwees naar de website “Adopteer een hond”, een initiatief van de vzw Zwerfkat in Nood II uit Maasmechelen. Daar lazen we tot onze verbijstering de volgende tekst: “Wist u dat mensen die zich bezighouden met hondengevechten, honden gebruiken die op de euthanasielijst staan in een asiel? Wist u dat ze deze honden gebruiken om hun eigen honden te trainen om te vechten en te doden? Wist u dat ze deze honden hun bekje en poten vast tapen en in de ring gooien, waar ze verscheurd worden door de vechthonden? Dat is de toekomst voor vele honden die in het asiel belanden en die door niemand meer gewenst zijn. Dat is de toekomst voor hen, een toekomst waar wij ons geen voorstelling van willen maken.” Zeg nu zelf, ken je een efficiënter wapen om mensen afkerig te maken van een dierenasiel?
Zwerfkat in Nood II is ongetwijfeld een achtenswaardige vzw die onder impuls van gedreven dierenvrienden schitterend werk verricht. Maar hoe dom kan je zijn als je zulk proza, met in bijlage de foto van een meelijwekkend, ingetapet hondje op het internet gooit en als je op de vraag van een van de weinige wat kritische lezers of dit ook in ons land gebeurt en of alle asielen dat doen, laconiek antwoordt “dat er ook goede asielen bestaan”.
Stel even dat er ergens zulke misbruiken vastgesteld zijn, mogen ze dan niet aangekaart worden? Natuurlijk wel, meer nog, het is onze plicht dat te doen en niet enkel via het internet, maar via alle relevante kanalen. Maar laat ons dan vooral heel duidelijk zijn en op zijn minst de namen noemen van de asielen die in de fout zijn gegaan. Tot men ons het tegendeel bewijst, gaan we ervan uit dat geen enkel Belgisch dierenasiel zich schuldig maakt aan zulke praktijken.
Het proza van Zwerfkat in Nood II werd gretig gelezen. De klassieke duimpjes bewezen dat het door al die naïeve geesten ook werd gesmaakt. En de reacties verrasten niet echt: aan de langste tapkast ter wereld mogen allerlei dwazen immers ongestraft schelden, honen, spotten en dreigen. Vuilbekkerij, meneer? Kom nou, dat is vrije meningsuiting en daar torn je niet aan… Zelfs wie amper zijn naam kan spellen vindt het stilaan normaal zijn onbeduidend persoontje tot norm te verheffen. Dat is jammer genoeg de realiteit.
Toen we voor het laatst controleerden, bleek de boodschap al massaal gedeeld. Ook hiervoor is geen intelligentie vereist, een eenvoudige muisklik volstaat om de schade steeds groter te maken. Het komt ons niet toe anderen lessen te leren, maar we hopen dat er in de toekomst toch even nagedacht wordt voor men een boodschap die dierenasielen het vertrouwen ontneemt zonder scrupules op het internet plaatst.


Donald Stevens