Ook de jeugd is welkom om een handje toe te steken in het asiel

Jongens en meisjes die geven om dieren vinden in ons dierenasiel ongetwijfeld een nuttige en passende job. Net zoals dat het geval is voor jonge wandelaars, moeten ze echter eerst en vooral toelating vragen aan papa en mama. Ze bezorgen dus aan de asielverantwoordelijke volgend ingevuld en ondertekend formulier dat vooraf in het asiel kan opgevraagd worden.We dringen erop aan dat een eerste contact steeds in gezelschap van de ouders gebeurt, wat het asiel toelaat duidelijke afspraken te maken die harmoniëren met hun wensen.

 

Ouderlijke toelating vrijwilligerswerk door jongeren

 

De ondergetekenden, vader en moeder

Vader

voornaam en naam

adres

rijksregisternummer

moeder

voornaam en naam

adres

rijksregisternummer

verzoeken de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming aan hun zoon/dochter

voornaam

rijksregisternummer

geboortedatum

toelating te verlenen vrijwilligerswerk te verrichten binnen het dierenasiel te Aarschot.

De ondergetekenden weten en aanvaarden dat het verrichten van vrijwilligerswerk binnen de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming nooit een gegronde reden kan zijn om een beroep te doen op de aansprakelijkheid van de organisatie bij gebeurlijke ongevallen of in alle andere gevallen waar deze aansprakelijkheid eventueel in vraag kan worden gesteld.

Aangezien het de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming niet mogelijk is voor een steeds qua samenstelling aan te passen groep een verzekering af te sluiten die eventuele risico’s dekt, dienen de ouders er zelf voor te zorgen dat er via persoonlijk afgesloten polissen voor elke activiteit die aanvaard wordt ook een afdoende dekking bestaat. De ondergetekenden verklaren dan ook dat alle  vereiste stappen gezet zijn om te voorkomen dat de wettelijke aansprakelijkheid van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming en/of een financiële of andere tussenkomst door de organisatie ooit ter sprake zou komen.

De ondergetekenden weten wat onder het normale asielwerk verstaan wordt en wensen dat aan hun kind, waarvoor ze juridisch aansprakelijk zijn, de volgende activiteiten verboden worden:
(schrijf NIHIL indien alle normale asielwerkzaamheden toegelaten zijn)

Datum:

 Namen en handtekeningen, voorafgegaan door de geschreven mededeling “gelezen en goedgekeurd”

 

Met mama naar het dierenasiel

Joepie, het is weer een week vakantie! Deze vakantie is anders, want ik ga niet de hele dag naar tv kijken of spelletjes doen. Ik mag eindelijk mee gaan helpen in het dierenasiel. Maandagmorgen: we konden niet snel genoeg vertrekken. Rond kwart over negen kwamen we aan bij Maria. Ik wilde met de honden gaan spelen, maar oei, in de hokken lag hondenpoep, dus eerst alles proper maken. Mama zou me helpen. Samen begonnen we te kuisen. Ik deed alles zeer grondig die eerste dag. Het waren allemaal lieve dieren, ik was voor niemand bang, doch Maria waarschuwde me een beetje uit te kijken, want Misty had het niet zo begrepen op kleine kinderen. En toen veroverde een Mechelaar mijn hart. Ik kwam in zijn hok en we knuffelden mekaar, maar mama zei: "Eerst werken, dan spelen!"


Want om twee uur ging het asiel open en tegen die tijd moest alles netjes zijn. Dus gingen we aan de slag en dat vond ik ook heel plezant. Ik haalde alle eetkommen op en waste ze uit. Dan de honden proper water geven. Opeens glipt de spuit uit mijn handen en jawel, mijn broek kletsnat. Nu ja, dat droogt wel. Op de weide zaten drie honden. Mama vertelde me over Maxim, een hond die niet aan de leiband wilde. 

"Moet ze dan altijd hier blijven?" vroeg ik aan Maria. "Want zo kan niemand haar meenemen." Dit was mijn grote uitdaging. Toen het werk gedaan was, stelde ik mama voor het te proberen. Eerst speelde ik met de hond en dan lokte ik Maxim met een koekje. En ja, waarachtig, het lukte, we kregen haar aan de leiband. Ik voelde met net als Jessy in de film "Free Willy" toen de orka de vrijheid tegemoet ging. Al die tijd dat we bezig waren stond Prutske (een kruising Mechelaar) me in het oog te houden. Ze was zo lief dat we bespraken dat Prutske misschien voorgoed bij ons kon komen. Nadat ik met Maxim was gaan wandelen, mocht ik verder met de honden spelen. Een mevrouw met een kindje vroeg me waar ze de poezen kon vinden. Dit was pas vakantie. Maar ik bedacht dat al die dieren hier toch ook centen moesten kosten. Ik vroeg of ik iets mocht doen om mijn steentje bij te dragen. En ja, dat kon: ik mocht kalenders gaan verkopen. Nu het weer school is, heb ik spijt dat ik niet meer kan gaan helpen in het asiel, maar dan denk ik aan al die lieve dieren daar en ga ik maar vlug wat kalenders verkopen. En weet je, de mensen begrijpen mij, want er zijn er weinig die geen kalender kopen. Ondertussen tel ik af tot het kerstvakantie is en ik weer ervaringen over al die schatten op school kan gaan vertellen.

Michael De Decker, Booischot