De VVDB tegen het misbruik van kermispony's - a -

 

A B

Bij dit kermisvermaak dienen vragen gesteld

oktober 1998

Wij menen
dat het
tijd wordt
om te
protesteren
tegen dit misbruik van dieren
tot vermaak van de mens...

Als we mogen rekenen op de steun van al onze leden, dan komen we op voor die honderden paardjes die gedoemd zijn dag na dag hun rondjes te draaien in oorverdovend kermislawaai. Geef ons een seintje als je meent dat zo’n actie jouw steun kan genieten. Samen sterk tegen misbruik van weerloze dieren!

 

Jullie reacties

januari 1999

waren erg positief en meer dan ooit zijn we er ons van bewust dat dit dossier onze aandacht verdient. Uit de vele brieven hebben we enkele passages gelicht die de belangrijkste argumenten bevatten die een actie tegen deze vorm van dierenmisbruik kunnen rechtvaardigen:

Naar aanleiding van de oproep in Protego nr. 73 betreffende de schandalige uitbuiting van pony's op onze kermissen, kan ik jullie meedelen dat ik jullie standpunt terzake volledig steun; het wordt inderdaad dringend tijd om eens ernstig te protesteren tegen deze wantoestanden. Ik maak elk jaar, wandelend langs de verschillende attracties, steeds weer de bedenking dat zulke praktijken toch niet zouden mogen kunnen. Twee "lunaparken" (met daverende bass), met daartussen een levende paardenmolen: elk jaar opnieuw heb ik medelijden met deze arme dieren.

Misschien was dit vroeger, voor het lunapark-tijdperk, nog min of meer aanvaardbaar - en dan nog: steeds rondjes draaien, de hele dag door, lijkt me ook een stresserende bezigheid - nu zeker en vast niet meer! Ik hoop dat vele lezers op jullie oproep zullen reageren en vooral: dat die reacties enig effect kunnen sorteren. Want zeg nu zelf, veel respect voor dieren blijft er in deze wereld niet meer over en beleidsmensen die hun nek willen uitsteken en zich in dit geval onpopulair moeten maken bij zowel bezoekers als uitbaters van dergelijke "attracties" zijn naar mijn bescheiden mening niet dik gezaaid. Nog even vermelden dat ik jullie werk enorm respecteer en dat jullie, ondanks de verschillende aanpak van beide organisaties, er misschien eens zouden moeten over nadenken om wat nauwer met GAIA te gaan samenwerken.

Kristof Bauwens, Aarschot

Volstrekt afkeurenswaardig! Als paardjes hun leven moeten slijten, voornamelijk tot vermaak van kinderen en hun ouders, dag in, dag uit hun zelfde rondje lopend in oorverdovend lawaai - en een paard hoort nu eenmaal veel scherper dan mensen - dan worden deze arme dieren uiteindelijk allemaal zwaar en onherstelbaar psychisch gestoord. Een paard is een dier voor de beweging, voor de vrijheid, het houdt van frisse lucht, van stilte, van het gezelschap van zijn soortgenoten, dus het kermisgebeuren is voor paarden volstrekt onnatuurlijk en paardonwaardig. Ik heb mijn ganse leven met paarden doorgebracht en ik ben ervan overtuigd dat zo'n leven voor hen een ware hel moet zijn. De vraag is echter of we als organisatie voor Dierenbescherming iets aan deze treurige zaak kunnen veranderen, vooral omdat het om een broodwinning gaat die men niet zonder slag of stoot zal willen opgeven.

Mathijs Boer, Arendonk


Zolang we de dieren misbruiken voor ons vermaak of erger nog, om te tergen en te mishandelen, kan de wereld niet beter worden.


Mullie-Jacobs, Hoegaarden

Ik stel voor dat die uitbaters zelf eens dag na dag hun monotone rondjes draaien…

Carrez -Van Eyelen, Mechelen

De blik in de ogen van deze paardjes spreekt voor zichzelf. Met stijve poten doen ze hun gedwongen werk, want er moet geld in het laatje komen. Dan nog de vraag wat er nadien gebeurt. Hun voeding? Hun huisvesting? Hun verzorging? Het kan niet anders of deze sukkelaars zitten vol stress. Ik zou het geweldig vinden, kon hierin verandering komen!

Marcel Soethoudt, Oud-Turnhout

Nu samen op weg!

Het wordt natuurlijk geen makkie om snel resultaten te boeken! Wie niet echt iets wil doen voor de dieren, zal stellen dat er geen sprake is van een wetsovertreding, dat er veel erger en grootschaliger leed wordt berokkend, dat ook mensen urenlang moeten werken midden oorverdovend lawaai...

Dat kan allemaal waar zijn, maar dat mag ons niet beletten dierenleed te voorkomen waar dat mogelijk is. We moeten onze lokale politici ervan overtuigen dat erg veel dierenvrienden het zouden waarderen als op het grondgebied van hun gemeente dit misbruik van dieren niet langer zou worden geduld.

We zijn echt benieuwd welke gemeente als eerste die belangrijke stap zal willen zetten!

Zoek dus contact met je gemeentebestuur en vraag dat er nu reeds zou worden besloten dat er bij het volgende kermisgebeuren geen misbruik van paardjes zal worden geduld.

Vergeet niet ons nauwgezet op de hoogte te houden, want we willen via Protego dit dossier op de voet blijven volgen. We hopen alvast dat jouw gemeente in ons volgend nummer op grond van haar inzet voor lijdende paardjes een ereplaats krijgt.

 

Pony's horen niet thuis in kermisattracties

juli 2001

 

Reeds in de jaren tachtig hebben we als Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming kritische vragen gesteld bij een bedenkelijke vorm van kermisvermaak: de "attracties" met weerloze pony’s die er moeten voor zorgen dat er voor de baas van de tent dag na dag weer het nodige geld in het laatje belandt. Via Protego hebben we een tweetal jaren geleden die dubieuze praktijken opnieuw aangeklaagd en vele leden hebben ons toen aangespoord de strijd wat intenser te voeren. Thans lijkt ons de tijd gekomen om het dossier opnieuw op tafel te gooien in de hoop die soms nog wat vergoelijkte vorm van dierenleed voorgoed uit het straatbeeld te bannen.

Ach ja, we beseffen perfect dat we tegenwind zullen krijgen en dat men naar goedkope argumenten zal grijpen om ons te demotiveren. Zo zal men ongetwijfeld weer schermen met de klassieke dooddoener dat er nog erger dierenleed valt te bekampen. Nietszeggend natuurlijk, maar strategisch heel efficiënt als men de discussie gewoon wil ontvluchten. En waarbij men sluw insinueert dat we niet verstandig genoeg zijn om prioriteiten te stellen. Een redenering die wat doet denken aan het wel vaker gehoorde verwijt dat wie opkomt voor dieren zijn kostbare tijd zou verspillen door die niet te besteden voor lijdende mensen: ook hier zouden de voorrangsregels uit het oog zijn verloren. Ons antwoord is helder: al wie zich inzet om leed te verzachten – of het nu gaat om het lijden van mensen of dieren – draagt bij tot een betere wereld en aangezien niemand de energie kan ontplooien of de middelen heeft om de totaliteit efficiënt aan te pakken, dient men een weloverwogen keuze te maken waarin men gelooft en die toelaat een stapje voorwaarts te zetten. Zo willen we onze strijd tegen het misbruik van kermispony’s als een bescheiden bijdrage zien die inderdaad maar op één facet van het dierenleed is gericht, maar omdat vaststaat dat zelfs de geringste inbreng waardevol is om de dieren stukje bij beetje een betere toekomst te bieden, om die reden alleen al dient hij hardnekkig gevoerd.

Pessimisten voorspellen dat de oorlog vooraf is verloren omdat het zielige schouwspel al jaren bestaansrecht verwierf en vooral omdat het uiteindelijk om andermans broodwinning gaat. Ook die argumenten zijn probleemloos doorprikbaar. Om één voorbeeld te geven: jarenlang werd er in Zaffelare met pijl en boog op levende ratten gemikt. Er was een tijd dat het grote publiek dat volksvermaak gewoon accepteerde en dat de rechtbanken die wrede folklore gedoogden, maar de tijdgeest verandert en al is een rat niet direct een diertje dat mensen vertedert, men neemt het niet meer en het wordt nu als een misdrijf bestempeld dat zo’n dier louter voor het plezier van een bende gestoorden gekweld wordt. Het zou ons danig verrassen als het lot van lijdende pony’s het hart van een dierenvriend niet nog wat sterker beroert. En als het feit dat het om een broodwinning gaat een breekpunt zou zijn bij de evaluatie van een dossier, dan zouden we ook de strijd tegen zoveel andere vormen van dierenleed moeten staken: we denken aan het brede gamma in allerlei vormen, van de malafide broodfokker die zijn levende koopwaar gevoelloos versjachert voor eigen profijt tot het ziekelijk brein dat onlangs via het internet de kweek propageerde van tot minigedrochten misvormde bonsaikatjes en daartoe niet alleen de vereiste foltertechnieken voor de doe-het-zelver onthulde, maar ook een gruwelcollectie van attributen verkocht. Ook al was de site wellicht "alleen maar" een wansmakelijke grap van een psychisch gestoorde, als het gaat om eigen gewin worden vaak alle scrupules gebannen en is de mens buitengewoon inventief.

Sentimenteel?

Uitbaters van de gewraakte kermisattracties schermen natuurlijk heel graag met de al te goedkope bewering dat ze de wet respecteren. Dat hun dieren voldoende voedsel ontvangen, dat ze over een adequate huisvesting kunnen beschikken, kortom dat ze alle nodige zorgen genieten. Want, zo klinkt het dan verder, ze zouden wel dwaas zijn als ze hun "broodwinning" door eigen nalatigheid in gevaar zouden brengen: ze hebben er immers persoonlijk alleen maar belang bij dat de dieren in optimale conditie verkeren. Er is dus helemaal niets aan de hand. Waar zouden wij, sentimentele dierenbeschermers, ons dan druk over maken…Goed, we wagen ons met de "dierminnende" foorkramers een eindje op weg en gaan ervan uit dat ze hun dieren niet opzettelijk kwellen of ze bewust de meest elementaire zorgen ontzeggen. Hoewel dat nog altijd bewezen moet worden en we dus terecht mogen vrezen dat er af en toe wel eens misbruiken zullen bestaan die de wet op het dierenwelzijn zonneklaar als een misdrijf bestempelt. Het lijkt ons dus meer dan verantwoord stappen te zetten die ertoe leiden dat de bevoegde overheidsdiensten op zijn minst streng en frequent controleren.

De wet op het dierenwelzijn is nogal vaag maar biedt perspectieven

Maar er is natuurlijk veel meer aan de hand. En daar laat de wet op het dierenwelzijn ons wat in de steek. Je kan als dierenbeschermer natuurlijk bezwaarlijk verwachten dat zo’n kaderwet een afdoend antwoord zal geven op iedere vraag. Daarom worden er geregeld uitvoeringsbesluiten geschreven die bij een algemene bepaling wat duidelijkheid brengen. Als we de ponystands nog langer zouden gedogen – een optie die we vanzelfsprekend zullen blijven bestrijden – dan dient men alvast met spoed wetgevend werk te verrichten dat het leed van de misbruikte dieren tot een absoluut minimum moet reduceren. Want hieromtrent kan er gewoonweg geen twijfel bestaan: ook al is er geen opzet in ’t spel, het gaat hier om lijdende dieren die het slachtoffer zijn van mensen op zoek naar vermaak of profijt. Artikel 6 §2 van de wet op het dierenwelzijn laat overigens toe "dat de Koning maatregelen voorschrijft tot het waarborgen van het welzijn van dieren die tot vermaak van het publiek worden gebruikt in circussen, rondreizende tentoonstellingen, op kermissen, wedstrijden en bij andere gelegenheden". Als een radicaal verbod op de ponystands een droombeeld zou blijven, dan mogen we als dierenbeschermers op zijn minst toch verwachten dat die leedverzachtende maatregelen er eindelijk komen. Maar we herhalen het: we moeten een keiharde inspanning doen om meer te bereiken, het gesol met de kermispony’s moet gewoonweg geschiedenis worden.

Laat ons eerst onderzoeken of de wet op het dierenwelzijn ons echt geen uitweg kan bieden. Artikel 1 van die kaderwet bevat het verbod dat men "wetens een handeling pleegt die tot doel heeft dat een dier nutteloos omkomt of nutteloos een verminking, een letsel of pijn ondergaat". We zouden een eventuele klacht op deze bepaling kunnen baseren, want het staat vast dat er wetens pijn wordt berokkend, ware het niet dat de tekst impliceert dat dit ook de intentie moet zijn van die daad. En het zal duidelijk zijn – gelukkig alvast voor de dieren – dat die bedoeling ontbreekt. Artikel 4 biedt ons meer perspectieven. In paragraaf 1 wordt gesteld dat "ieder persoon die een dier houdt de nodige maatregelen moet nemen om het een in overeenstemming met zijn aard, zijn fysiologische en ethologische behoeften, zijn gezondheidstoestand en zijn graad van ontwikkeling, aanpassing of domesticatie, aangepaste voeding, verzorging en huisvesting te verschaffen" en paragraaf 4 schrijft voor "dat de verlichting, de temperatuur, de vochtigheidsgraad, de verluchting, de luchtcirculatie en de overige milieuvoorwaarden van het verblijf der dieren moeten overeenstemmen met de fysiologische en ethologische behoeften van de soort". We menen dat we het begrip "verblijf" veel ruimer mogen interpreteren dan het hok of de stal waar ze na hun "dagtaak" vertoeven, dat hier dus ook de plaats waar ze hun afstompende arbeid moeten verrichten bedoeld wordt, en dan kunnen we stellen dat de "overige milieuvoorwaarden" geenszins harmoniëren met de behoeften die de wettekst vermeldt.

Of stemt het met de fysiologische en ethologische behoeften van een pony overeen dat hij zijn leven moet slijten tot vermaak van kermisbezoekers en tot profijt van zijn baas? Dat hij dag in, dag uit zijn monotone rondjes moet stappen? Met stijve poten en een troosteloze blik in de ogen. Urenlang zonder eten, drinken of rust. En dat vaak in oorverdovend kermislawaai waardoor er de dieren zelfs ’s nachts vaak geen seconde rust wordt gegund. Mathijs Boer heeft aan het paard in ons blad al enorm veel aandacht besteed. U heeft ongetwijfeld met ons onthouden dat het een dier is dat graag beweegt, dat houdt van de frisse lucht in de vrije natuur en dat ook de stilte waardeert.

Wat kan jij doen om ons te helpen?
Je kan protesteren bij het Ministerie van Volksgezondheid, Consumentenzaken en Leefmilieu (Minister Magda Aelvoet) Bisschoffsheimlaan 33 in 1000 Brussel.

Je kan een schrijven richten aan je gemeentebestuur met de vraag ponystands niet meer toe te laten.

Je kan familie, vrienden en kennissen ervan overtuigen kermisattracties met pony’s niet te bezoeken.

Je kan lezersbrieven schrijven aan kranten en tijdschriften om je verontwaardiging over die vorm van dierenleed te tonen en om mensen bewust te maken van het probleem.

Je kan de uitbater van zo’n attractie ronduit vertellen dat je het afkeurt dat hij dieren misbruikt voor persoonlijk profijt.

Je kan actief meewerken aan het welslagen van onze grote petitiecampagne. Als je creatief bent en nog een paar dierenvrienden bij je actie betrekt, dan kan je ons probleemloos een duizendtal handtekeningen bezorgen. Dat zou het streefdoel moeten zijn van al onze leden. We namen in Protego een petitieformulier op en dat kan je kopiëren. Zo bespaar je ons kosten. Maar op je eerste verzoek zenden we je natuurlijk graag een voorraad petitieformulieren toe, zodat je niet echt naar een copy-center moet lopen.

Je kan bij ons een aantal affiches bestellen die een aanklacht zijn tegen het leed dat de kermispony’s aangedaan wordt en die kan je in bevriende handelszaken ophangen als er op de kermis in je gemeente een ponystand zou verschijnen.

En natuurlijk contacteer je meteen een afgevaardigde van de VVDB of de politie als je vaststelt dat kermispony’s werkelijk verwaarloosd of mishandeld worden. 

 

Voor ons is het gewoon niet te harden in de buurt van sommige kermisattracties. Wat moeten dan die arme pony’s verduren die nog zoveel scherper horen dan mensen en die urenlang worden verbannen naar een hel van ondraaglijk geluid. "Twee lunaparken met daverende bas, met daartussen een levende paardenmolen. Elk jaar weer heb ik medelijden met deze arme dieren die de hele dag door hun stresserende rondjes draaien," schreef Kristof Bauwens in een vorig nummer. We ontvingen onlangs nog een brief van een dierenvriend die zich erover beklaagde dat aquariumvissen in een Hasselts café dag na dag urenlang moesten lijden doordat ze blootgesteld waren aan snoeiharde discomuziek. Dit maar om te bewijzen dat de man in de straat thans veel gevoeliger is voor potentieel lijden waarover een kwart eeuw geleden niet eens werd gedacht. De dierenvriend van vandaag accepteert het niet meer dat men tot vermaak van het kermispubliek lusteloze, versufte pony’s misbruikt door ze fysisch en psychisch onherstelbaar te schaden. We maken ons sterk dat ook de visie van de magistratuur is geëvolueerd. Dat het dierenwelzijn ook in die kringen nu passende aandacht geniet. En als dat het geval is, dan moet de interpretatie van de huidige wet op het dierenwelzijn volstaan om het gesol met pony’s op kermissen definitief een halt toe te roepen.

Misschien heb je suggesties
die ons toelaten onze strijd nog efficiënter te voeren?
Aarzel niet en geef ons een seintje.
Jouw inbreng is voor ons van het grootste belang!

Klachten bij wijze van proef

We zullen dus stellig bij wijze van proef in diverse arrondissementen een klacht formuleren. Niet om politionele diensten met zinloos bureauwerk te plagen, niet om magistraten een vervelende stapel dossiers te bezorgen – we hebben terzake in het verleden overigens nooit voortvarend gehandeld – maar uitsluitend omdat we er vast in geloven dat de parketten zullen vervolgen en dat de rechtbanken zullen vonnissen dat een pony die urenlang zijn monotone rondjes moet lopen, gekweld door oorverdovende kermismuziek, niet de bescherming geniet die artikel 4 van de wet op het dierenwelzijn hem garandeert. En dan spreken we niet van toevallige misbruiken die onvermijdelijk uit het kermisgedoe resulteren. De uitgelaten sfeer, de drang naar vermaak, de paar pintjes teveel met machogedrag tot gevolg, het is niet echt het klimaat waar respect voor dieren gedijt. Komt daarbij dat jonge ruitertjes, onbewust van het kwaad, voor hun paardje wel eens minder lief durven zijn. We hebben om vergelijkbare redenen jarenlang gestreden tegen de ezelskoersen, die beruchte rage waarbij men geleidelijk steeds meer diersoorten wilde betrekken. Ook toen noemde men ons aanvankelijk al te naïef en werd het spektakel als een onschuldige vorm van volksvermaak jaren gedoogd. Ons voortdurend protest heeft kwaad bloed gezet bij de organisatoren, we hebben een paar desillusies beleefd, het heeft ontzettend veel inzet gevergd, maar het resultaat mag er zijn: de ezels koersen niet meer. Dit precedent doet ons nu weer in een goede afloop geloven.

Onze grote petitiecampagne

Uiteraard zullen we als Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming nog wat meer moeten doen dan occasioneel een klacht in te dienen. De houding van de magistratuur wordt immers mede bepaald door wat er leeft bij de mensen. Die moeten dus op korte termijn hun afkeurende stem laten horen. Vandaar dat er een grote petitiecampagne van start is gegaan die moet bewijzen dat de publieke opinie ons steunt in de strijd. Maar laat ons hierbij wel bescheiden en duidelijk blijven: we mogen met de allerbeste intenties bezield zijn, we mogen ons voornemen bergen werk te verzetten, als we jouw steun niet genieten, dan werd er op drijfzand gebouwd. Het is gewoonweg een must dat we met tienduizenden handtekeningen kunnen bewijzen dat ons vanuit alle lagen van de bevolking een sterke morele steun wordt verleend. En hier schuilt het grote gevaar. Als jij, beste lezer, gaat denken dat het succes van deze campagne niet door jouw eigen inbreng bepaald wordt en iedereen blijft passief in de hoop dat een ander de strijd wel zal voeren, dan is de buit finaal veel te klein om indruk te maken. Onder het motto "Samen sterk voor de dieren" kunnen we op zeer korte tijd heel veel bereiken, maar als iedereen afwachtend de kat uit de boom kijkt, zal fataal de valse indruk ontstaan dat het lot van de kermispony’s de buitenwereld geen moer interesseert. Jij, beste lezer, hebt mede het lot van de pony’s in handen: als je echt geeft om dieren, dan is het gewoonweg je plicht met daden je liefde te tonen. En dat kan je door met hart en ziel mee te werken aan onze grote petitiecampagne.

De verantwoordelijkheid van alle kermisbezoekers

De kans is natuurlijk reëel dat het nog wel wat zal duren voor de lijdende pony’s voorgoed uit het kermisgebeuren verdwijnen. Dat we met begrip voor de realiteit nog wat geduld moeten tonen. Zo zijn we zinnens in een drietal provincies te polsen naar de visie van de betrokken gemeentebesturen in de hoop dat ze spontaan de attracties op de lokale kermissen zullen verbieden. Maar zelfs als ons voorstel sympathie zou genieten – wat we uiteraard durven hopen – dan bestaat het gevaar dat eerder gesloten contracten een struikelsteen vormen om direct een concreet resultaat te bereiken. Er ligt dan ook voorlopig nog een grote verantwoordelijkheid bij alle volwassen kermisbezoekers. Als zij zich ervan bewust zijn dat alvast de geest van de wet op het dierenwelzijn het gesol met kermispony’s in vraag stelt, dan zullen ze hun kinderen dat ritje te paard stellig ontraden. En als ze van hun ouders vernemen dat die paardjes wel degelijk lijden, dat ze het niet fijn vinden steeds weer hun rondjes te stappen en dat ze geen pret beleven aan luide muziek, dan zullen die kleintjes niet echt protesteren. Er valt op de kermis immers nog zoveel leuks te beleven zonder dat weerloze dieren daarvan het slachtoffer zijn…

 

Wat plannen wij om de kans op succes te vergroten?


Onmiddellijk

Er wordt aan alle gemeenten van de provincies Vlaams-Brabant, Antwerpen en Limburg een schrijven gezonden, waarin we vragen de ponystands op lokale kermissen te verbieden. Dit initiatief kan je met je eigen schrijven aan je gemeentebestuur ondersteunen. We zullen vragen dat ons uiterlijk eind oktober een duidelijk antwoord verstrekt wordt en een synthese van de reacties brengen we in het Protegonummer dat begin januari 2002 verschijnt.

We verzoeken onze afgevaardigden in hun regio een inspanning te doen om het succes van onze grote petitiecampagne tegen het misbruik van kermispony’s te verzekeren. Misschien kan je wat je eigen inbreng betreft onze mensen even contacteren; hun naam en telefoonnummer vind je zoals steeds op de derde kaftbladzijde van ons tijdschrift. Door klare afspraken te maken kan er door een minimum aan inzet een maximum aan resultaten worden geboekt. Onze petitiecampagne loopt tot het eind van dit jaar, wat de mogelijkheid biedt in het najaar ook de scholen erbij te betrekken. Als de campagne een succes wordt, zal een delegatie van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming, samengesteld uit diegenen die het sterkst tot het welslagen hebben bijgedragen, in het voorjaar van 2002 de formulieren aan Minister Magda Aelvoet overhandigen.

We stellen affiches ter beschikking waarop onze actie toegelicht wordt. Het is de bedoeling dat deze affiches in het straatbeeld verschijnen, zodra er op een lokale kermis een ponystand opgebouwd wordt. Handelaars willen doorgaans alleen maar hun trouwe klanten plezieren; het is dus nodig dat een groot aantal mensen meewerkt aan het welslagen van dit initiatief.

In de nabije toekomst

In elk gerechtelijk arrondissement zullen we bij wijze van test een klacht indienen tegen de uitbaters van een ponystand. We zullen ons hierbij baseren op artikel 4 van de wet op het dierenwelzijn. Contacteer ons dus tijdig als er op de kermis in je gemeente een attractie met kermispony’s te zien is. Via Protego houden we je ervan op de hoogte welk gevolg de diverse parketten zullen voorbehouden aan onze klacht. Hoe sneller we over voorlopige resultaten van onze petitiecampagne kunnen beschikken, hoe makkelijker we de druk op de parketten kunnen vergroten om onze klachten ernstig te nemen.

Plannen voor 2002

Als een strafdossier zonder gevolg wordt gerangschikt, bestaat de mogelijkheid dat de klagende partij via een procedure van rechtstreekse dagvaarding de zaak alsnog voor de rechtbank brengt. Jaren geleden verliep dit probleemloos: als we als burgerlijke partij één frank morele schadevergoeding eisten, konden we tot rechtstreekse dagvaarding overgaan. Een arrest van het Hof van Beroep heeft die gang van zaken bemoeilijkt. In vele gerechtelijke arrondissementen wordt de burgerlijke partijstelling systematisch afgewezen, als er enkel morele, dus geen werkelijke schade kan worden bewezen. Vreemd is dat de symbolische frank schadevergoeding toch af en toe nog toegekend wordt. Misschien kan onze strijd tegen het misbruik van kermispony’s een aanleiding zijn om terzake wat duidelijkheid te scheppen. We laten onze juridische dienst dan ook onderzoeken of het zinvol kan zijn de procedure van rechtstreekse dagvaarding opnieuw te gebruiken, als zou blijken dat de betrokken parketten onze klachten stelselmatig seponeren.

Onafhankelijk van de houding van de magistratuur en om alle twijfel te bannen, zullen we de politieke families verzoeken via een uitvoeringsbesluit bij de wet op het dierenwelzijn de kermisattracties met pony’s radicaal te verbieden. We hadden die stap ook meteen kunnen zetten, maar we menen er goed aan te doen te wachten op het eindresultaat van onze grote petitiecampagne. Als die een succes wordt, dan zal het voor de politici aartsmoeilijk zijn om onze eis niet ernstig te nemen. Waarmee we nogmaals herhalen dat vooral de petitiecampagne van het allergrootste belang is en dat ieder van jullie een grote verantwoordelijkheid draagt.