De VVDB in het nieuws - 1996/2000

 

Ook goudvis heeft rechten
Het Nieuwsblad 12 januari 1999

Rompslomp bij registratie honden
Het Laatste Nieuws 19 januari 1999

Alleen met drie dolle honden
Het Nieuwsblad - Het Volk - Gazet van Antwerpen 15 februari 1999

Niets aan te merken op vader Dewit en zijn hond
Belang van Limburg 16 februari

Donald Stevens: "Asielen zijn kop van jut"
Het Laatste Nieuws 16 februari 1999

Ballon mogelijke verklaring
De Morgen 16 februari 1999

Wie er niets van afweet, moet geen agressieve hond houden
De Streekkrant 21 februari 1999

Twintig procent minder adopties
Het Laatste Nieuws 17 mei 1999

Donald Stevens, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming en verantwoordelijke voor twee dierenasielen in Aarschot en Tienen, heeft uiteraard de tragedie met de Sint-Bernardshond Wannes op de voet gevolgd. Hij stelt vast dat het aantal adopties sindsdien met twintig procent is gedaald.

Werden er al veel Sint-Bernardshonden binnengebracht in de asielen?
Stevens: "Nee, helemaal niet. Er zijn uiteraard veel reacties bij de mensen, die meer uitleg willen dan voordien het geval was."

Wat met het imago van de hondenasielen? Zijn het niet altijd asielhonden die kinderen doodbijten?
Stevens: "Het enige wat opvalt is het feit dat het aantal adopties na het jongste dramatische ongeval met ongeveer 20 procent is verminderd. Maar ik heb niet de indruk dat de dierenliefhebbers nu plots de asielen de rug toekeren. Dat er twee kinderen werden doodgebeten is louter toeval: in 24 jaar hebben we het nooit weten gebeuren."

Wat denken jullie van het voorstel van de Beweging van Gediscrimineerde Hondenrassen dat alle honden die in een asiel binnengebracht worden dood moeten?
Stevens: "Onzin natuurlijk. Hondenasielen mogen geen uitroeiingskampen worden. Wij zijn dierenliefhebbers, geen beulen. We plaatsen jaarlijks zo'n duizend honden bij families en op enkele uitzonderingen na lukt dat heel goed. De achtergrond van een asielhond ken je nooit helemaal, maar de in de praktijk valt het nogal mee."

"Kritiek fokkers onterecht"
Aarschots asiel maakt duizenden honden gelukkig
Het Nieuwsblad 23 juni 1999

Het Aarschots dierenasiel is vijfentwintig jaar actief en maakte in die periode zo'n tienduizend honden gelukkig met een nieuw baasje. Het doet deze dierenvrienden dan ook pijn - naar aanleiding van enkele tragische ongelukken met kinderen - in de media toch titels te vinden als "Alle asielhonden moeten dood" en "Haal nooit een asielhond in huis". De dierenbeschermers voelen zich onterecht aangevallen door de hondenfokkers

"Het begon met de onzalige dag dat drie Rottweilers krantennieuws werden, gevolgd door het driejarig knaapje dat door een Sint-Bernardshond werd doodgebeten. Zonder zich zorgen te maken om de onafwendbare schaden toonden de media zich onverbiddelijk," klaagt Donald Stevens, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming. De voorzitter viseert de hondenfokkers, die in de media als deskundigen werden naar voren geschoven en die zwaar uithaalden naar de asielhonden.
"Hoe kan je op grond van één incident de waanzinnige eis formuleren dat alle asielhonden moeten afgemaakt worden?" vraagt Stevens. "We zijn een kwarteeuw actief als dierenbeschermers en kunnen steunen op een rijke ervaring. We hebben ruim tienduizend honden gelukkig gemaakt. Talloze lovende brieven bewijzen dat die dieren hun kans echt verdienden. En wij zijn niet het enige asiel in Vlaanderen. Ook elders werd al die tijd even naarstig en succesvol geijverd om dierenlevens te redden. Het gaat dus om honderdduizenden honden die nooit negatief in het nieuws kwamen. Wie durft er dan nog te beweren dat een asielhond geen toekomst verdient? Wie komt het toe om op basis van één enkel drama, hoe vreselijk ook, voor elke asielhond de doodstraf te eisen?"
"Het is merkwaardig dat precies de fokkers de asielhond met zonden beladen. Zeker is dat bij hen het geld domineert. Het is die fokkers al langer een doorn in het oog, dat mensen zich wenden tot dierenasielen. Voor elke asielhond die het geluk heeft een baasje te vinden, wordt er één van hun pups minder verkocht. Bovendien schreeuwen de fokkers luid van de daken dat je enkel heil kan verwachten van een pup die door een fokkerij wordt geleverd. Dat je zo de problemen voorkomt, dat zo'n hond je kind niet zal bijten.

Tegenpool

Dat klinkt overtuigend, maar de fokkers verzwijgen dat het diezelfde pups zijn die finaal in asielen belanden: eerst als koopwaar verhandeld, dan als afval gedropt. De zo verketterde honden in onze asielen waren eens stuk voor stuk schattige puppies. Het ligt niet aan ons dat ze ooit het levenslicht zagen, dat ze louter uit winstbejag werden versjacherd en dat er na verloop van tijd grondig wat fout ging."
"Men verwijt ons incompetentie omdat uit een studie zou blijken dat er in amper tien procent van de Vlaamse asielen geschoold personeel aan de slag is. Die studie is ongetwijfeld correct, maar onze honden hoeven geen contingent geschoolde specialisten. Ze hebben nood aan mensen die schoonmaakwerk doen, die voedsel bereiden, die met ze stoeien, die dag en nacht om hen geven en ook in de weekends present zijn. De asielen behoeven al bij al maar één specialist, een dierenarts, en die is ook altijd beschikbaar."
"Het offensief van de fokkers tegen de asielhonden ergert ons. Ze mogen weten dat ze een oorlog begonnen die ze nooit zullen winnen. Onze dierenasielen blijven ook in de toekomst net de tegenpool van een uitroeiingskamp."

Moet ik alle honden laten afmaken?
Dierenasiel op Kazerne-site moet onder sloophamer
Het Laatste Nieuws 26 juni 1999

In het najaar, wellicht oktober, starten de slopingswerken van ondermeer het dierenasiel op de Kazerne-site. Een alternatief is nog niet gevonden. "Ik ben bereid al mijn bezittingen in een nieuw onderkomen voor de dieren te steken, maar ik krijg nergens een vergunning. Als er geen oplossing uit de bus komt, moet ik alle honden en katten laten afmaken," maakt Hélène Desterbecq zich kwaad.

Tienen gaat de voormalige Artilleriekazerne in het centrum van de stad herinrichten. Wellicht in oktober moeten daarvoor al de sportzaal, de dierenmarkthal en het asiel onder de sloophamer. De gemeenteraad keurde daarvoor een ontwerp over de ereloonovereenkomst goed. "Ze kunnen het asiel toch moeilijk afbreken als er nog geen alternatief gevonden is?" vraagt Agalev-raadslid Roland Deboes zich af.

Op zoek naar alternatief

Volgens burgemeester Marcel Logist zijn er onderhandelingen met de verantwoordelijken van het asiel aan de gang. Maar een nieuwe locatie hebben ze nog niet kunnen vinden. Van de eerder genoemde locatie op het Vianderdomein is er geen sprake meer. Volgens asielverantwoordelijke Hélène Desterbecq zitten de besprekingen in een doodlopend straatje. "Ik heb al geprobeerd zelf iets te kopen, maar je krijgt nergens nog een vergunning om een nieuw asiel op te starten. Het stadsbestuur beseft niet wat het betekent als het opvangcentrum hier moet sluiten. Ik doe dit werk al 22 jaar vrijwillig, maar nog nooit heb ik het zo druk gehad als de laatste maanden. Alle dagen moeten we katten en honden ophalen. We zitten echt overvol," aldus Hélène Desterbecq. "Er moet toch ergens in Tienen plaats zijn voor een asiel," voegt ze eraan toe.

Geen plaats in Aarschot

Uitwijken naar het hoofdasiel van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming in Aarschot is evenmin mogelijk. "We hebben hier geen plaats om zomaar dertig dieren bij te plaatsen. Bovendien zijn we nog steeds niet officieel op de hoogte gebracht dat het asiel op de Kazerne verdwijnt. Dat vernemen wij allemaal uit de krant. De onduidelijkheid is erg groot," aldus voorzitter Donald Stevens. Hélène Desterbecq van het dierenasiel stapt volgende week terug naar het stadsbestuur van Tienen om aan te dringen op een snelle oplossing voor het asiel.

VVDB is gekant tegen meer politionele bevoegdheid
Gazet van Antwerpen 6 juli 1999

Hond houden wordt peperduur
Het Nieuwsblad 3 augustus 1999

"Met de wetgeving op de registratie en identificatie van honden stelt de wetgever ons voor een dilemma," zegt Donald Stevens. "Passen we de wet strikt toe dan riskeren we in onze asielen met nog meer honden te blijven zitten. Passen we de wet niet toe, komen we vroeg of laat in aanvaring met de overheid."

Wat is er dan eigenlijk aan de hand? "Gevolgen van de wetgeving waar niemand aan gedacht heeft," zegt Donald Stevens. "Neem nu het volgende voorval: iemand speelt zijn hond kwijt en verneemt 's avonds dat die in ons asiel werd binnengebracht. Vroeger belde de eigenaar en kon die zelfs 's avonds laat de hond nog komen ophalen. In het slechtste geval was de hond bij ons een paar dagen op pension. Kwam de eigenaar zijn hond ophalen, dan was hij ervan af met driehonderd frank pensionkosten per dag."

Duizenden

"Vandaag loopt alles wel een beetje anders. Men mag theoretisch geen hond meer meegeven met de rechtmatige eigenaar, zonder dat die eerst op zijn kosten een identificatiechip ingeplant kreeg. Dezelfde eigenaar belt nu 's avonds laat voor zijn hond en krijgt het volgende verhaal te horen: je hond zit hier wel, maar je mag hem niet komen halen. Onze dierenarts moet eerst een identificatiechip inplanten. Dat kan pas volgende week, want de dierenarts komt maar één keer per week langs. Zolang blijft de hond bij ons in pension. De kosten? Duizend vijfhonderd frank voor de chip plus de pensionkosten."
"Een verdwaalde hond bij de dierenbescherming ophalen, kost zo vlug een paar duizenden. Wat doen we als de eigenaar zegt: houd die hond dan maar? Moeten we het dier een spuitje geven of de wet overtreden en de eigenaar zeggen dat hij zijn hond maar snel komt halen? Dat is niet zomaar een verhaal. We worden er regelmatig mee geconfronteerd."
"En wat met oudere honden die bij ons binnengebracht worden? Onze politiek was altijd dat we die honden nog een kans gaven. We hebben in het verleden echt veel stokoude honden geplaatst bij mensen, die ze nog een goede thuis wilden geven voor hun laatste maanden. Nu moet je zo'n hond nog laten chippen. Duizend vijfhonderd frank voor een dier dat dikwijls nog maar een jaar te leven heeft. Dat is waanzin. Moeten wij zo'n hond laten inslapen of de wet overtreden en hem zonder chip laten genieten van zijn laatste levensmaanden bij mensen die zo'n dier nog goed willen verzorgen?"
"Daar blijft het niet bij. Van elke asielhond moet nu ook een fiche gemaakt worden met gegevens over het dier. En van de dierenbescherming wordt verwacht dat zij alle honden die een bijtincident achter de rug hebben pijnloos laat inslapen. Maar wat is een bijtincident? Je mag niet vergeten dat eigenaars die hun hond beu zijn, hem met allerhande drogredenen naar het asiel brengen. Vaak vertellen ze dat de hond weg moet omdat hij gebeten heeft. Zet je dat op de fiche, dan krijgt die hond geen kans meer, ook al is het in werkelijkheid een braaf dier. Zijn de fiches er niet, dan tikt de overheid je op de vingers en krijg je het verwijt dat je niet genoeg voorzorgen genomen hebt, wanneer er zich achteraf een bijtincident met een asielhond voordoet. Wij hebben de indruk dat de wetgever te weinig heeft nagedacht bij het opmaken van de wetten na de spijtige bijtongevallen die zich recent met honden voordeden."

"Maak van onze inspecteurs liever geen agenten"
Het Nieuwsblad 3 augustus 1999

Recent drong Karel Vogelaer, voorzitter van de Mechelse dierenbescherming, erop aan dat de inspecteurs van de dierenbescherming wettelijke bevoegdheid zouden krijgen. De Aarschotse voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming, Donald Stevens, deelt die mening niet. Hij pleit ervoor dat er zuiniger wordt omgesprongen met de kaarten van "Inspecteur van de dierenbescherming".

"Ik vind het complete waanzin dat de inspecteurs van de dierenbescherming politionele bevoegdheid zouden krijgen. De ervaring leert ons dat we juist heel spaarzaam moeten zijn met het uitreiken van kaarten van inspecteur, ook al zijn die kaarten wettelijk gezien waardeloos. Een kaart van inspecteur van de dierenbescherming geeft niemand meer bevoegdheid dan de doorsnee burger, ook al blijkt dat zelfs agenten en rijkswachters ervan overtuigd zijn dat er aan die kaarten een zekere macht verbonden is. Geef je onze inspecteurs politionele bevoegdheid, trekken we nog meer macho's aan dan nu al het geval is," vindt Donald Stevens. "Wij hebben de ervaring dat vijfennegentig percent van de kandidaten die zo'n pasje vragen, al na een paar maanden afhaken. Waarom? Omdat inspecteur van de dierenbescherming zijn wat anders inhoudt dan zij dachten. Zij willen de macho uithangen, zich laten gelden en hard optreden. Ze dromen er alleen van pv's te laten opstellen. De "echte" inspecteurs hebben een waardevollere taak: ze trachten waar nodig de medemensen inzicht bij te brengen in de wijze waarop ze met dieren moeten omgaan."
"Macho-inspecteurs zorgen voor een negatief beeld van de dierenbescherming. Daarom pleit ik ervoor dat er veel zuiniger omgesprongen wordt met het uitdelen van pasjes van inspecteur van de dierenbescherming. Geef je de macho's nog eens politionele bevoegdheid, dan is het hek helemaal van de dam. Wijzelf selecteren onze inspecteurs streng en toch blijven we nog met een probleem zitten. We verbieden ze zelfs op eigen initiatief, zonder overleg met ons, een pv te laten opstellen. Anders maak je het regelmatig mee dat de politie erbij gehaald wordt voor een bagatel. Het parket seponeert die zaken en als dierenbescherming verlies je je geloofwaardigheid."
"Weet je dat van de inkomende klachten negentig procent totaal ongegrond is? Mensen dienen klacht in voor alles en nog wat. Ze worden al boos aan de telefoon als je vraagt met wie je praat. Ze willen anoniem hun buren wat pesten. Anonieme klachten gaan bij ons meteen de prullenmand in. Blijft de klager bij zijn verhaal, gaan we eerst met hem nog eens praten. Is het echt de moeite, brengen we een bezoekje aan de vermeende dierenmishandelaar. Meestal kunnen de problemen opgelost worden met een gesprek. De gevallen dat de politie meteen moet ingrijpen omdat er dieren in levensnood zijn, blijven beperkt tot een zeldzaamheid. Onze inspecteurs hoeven geen politionele bevoegdheid. Ze hebben een taak als opvoeder. Op vijfentwintig jaar kwamen wij nog nooit in een situatie waar politionele bevoegdheid ons te pas zou komen."
"Wij pleiten wel voor een verfijning van de reglementering voor de procedure die moet gevolgd worden wanneer we dieren moeten in bewaring nemen. Vandaag staat er nergens bepaald wat er na de opname van de dieren moet gebeuren. Hoe lang moeten die in bewaring blijven? Wie draait daarna op voor de kosten? Aan de verfijning van die reglementering hebben we nood, niet aan inspecteurs die de macht hebben om overal stoer te gaan doen."

Jongeren helpen asiel uit de nood
"Huisbezoeken aan geplaatste asielhonden moeten drama's voorkomen
Het Laatste Nieuws 13 augustus 1999

De Dierenbescherming van Aarschot is op zoek naar vrijwilligers. Tijdens de vakantieperiode zijn al een vijftal jongeren dag in dag uit in de weer met de verzorging van de dieren. "Dat loopt vlot, maar we komen mensen te kort die controleren of alles in orde is met onze honden nadat ze een nieuw baasje gevonden hebben," vertelt voorzitter Donald Stevens.

"We zouden alle honden die we in nieuwe gastgezinnen plaatsen, achteraf nog eens moeten bezoeken. Dat is nodig om na te gaan in welke omstandigheden ze terecht zijn gekomen. Als er eventuele problemen zijn, kunnen we die misschien dankzij eenvoudige suggesties bijsturen. De nood aan dit soort controle werd eens te meer duidelijk na het drama met de Rottweilers in Begijnendijk," aldus voorzitter Stevens van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming in Aarschot. Eén van de Rottweilers die de kleine Jolien Dewit verscheurden, kwam uit het asiel van Aarschot. Na de plaatsing is nooit nagegaan hoe het met het dier ging.

Te weinig medewerkers

"Dat drama heeft mij ertoe aangezet meer werk te maken van die nazorg, maar we hebben daarvoor gewoon te weinig medewerkers. De regio waarin wij actief zijn, wordt almaar uitgebreider en strekt zich inmiddels uit tot Limburg en de Zuiderkempen. De Dierenbescherming kan wel rekenen op heel wat sympathisanten die financieel hun steentje bijdragen, maar we zoeken mensen die ook wat vrije tijd in onze vereniging willen steken," zegt Stevens. Hiermee lanceert hij een oproep naar de dierenliefhebbers uit de streek. Eén van die dierenliefhebbers is de 15-jarige Joke Bellekens. Elke dag van de zomervakantie is zij samen met enkele vrienden van 's morgens tot 's avonds aan de slag in het asiel.

Schoonmaken

"In de voormiddag maken wij de hokken schoon, in de namiddag leiden we de bezoekers rond die op zoek zijn naar een hond of kat. 's Avonds bereiden we het eten voor de dieren. Het is een hele verantwoordelijkheid, maar ik zie dolgraag dieren. Later wil ik heel erg graag met een eigen asiel beginnen," besluit Joke.

Ze zijn zo lief… als ze niet bijten
Het Laatste Nieuws 27 september 1999

Twaalf jongedames die meedingen naar de titel van Miss Vlaams-Brabant hebben zich zaterdag de hele dag uitgesloofd in het asiel van de dierenbescherming van Aarschot. Ze hielpen er ondermeer de hokken reinigen. Dat viel niet altijd mee…
Eén hond beet kandidate Cindy Duparc in de hand, een andere nam het been van een meisje voor een lantaarnpaal. Klein ongemak dat snel werd verholpen. En daarna was het tijd voor het ernstige werk: "Met onze actie willen we de dierenasielen en de honden eens in een goed daglicht stellen. De laatste tijd hoor je bijna niets anders dan honden die hun baasje ernstig toetakelen. De angst voor honden, ook bij onze kandidates, groeit. Wij willen daar tegen ingaan," zei organisatrice Els Landerloos. Tijdens de finale van Miss Vlaams-Brabant op zaterdag 2 oktober in de stadsfeestzaal van Aarschot wordt daarom ook een inzamelactie van blikjes hondenvoer gehouden. Gelukkig bijten blikjes hondenvoer niet.

Honden met vals paspoort
Eigenaars van honden geven soms opzettelijk foutieve adressen door bij inplanting hondenchip
Het Nieuwsblad 26 oktober 1999

Niet iedereen is eerlijk in het doorspelen van de identificatiegegevens bij de inplanting van een hondenchip. Bovendien zorgt de wet op de privacy ervoor dat de onbetaalde rekeningen zich opstapelen bij de dierenbescherming. En de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming klaagt ook dat sommige gemeenten een subsidie toekennen die niet in verhouding is tot de kosten die de vereniging maakte om in die gemeente dolende honden op te vangen.

"Nu we meer en meer te maken krijgen met dolende honden bij wie een hondenchip is ingeplant, stellen we vast dat de identificatiegegevens niet altijd juist zijn. We kregen al honden over de vloer met een thuisadres bij mensen die nooit een hond hadden. Het is niet zo moeilijk om foute of valse gegevens door te spelen. Een dierenarts heeft niet het recht de identiteitskaart van de eigenaar te vragen als hij een hondenchip inplant. Hij voert de gegevens in die de eigenaar hem meedeelt. Sommigen zien er blijkbaar voordeel in foutieve gegevens door te spelen."

Onbetaald

"Bovendien vergeten veel eigenaars de gegevens te laten wijzigen als ze verhuizen. Ook dat zorgt voor problemen. Dikwijls komen we het nieuwe adres niet te weten bij de gemeentebesturen en kunnen we een verdwaalde hond daarom niet weer aan de eigenaar bezorgen. De wet op de privacy zorgt nog voor een bijkomend probleem. De onbetaalde rekeningen stapelen zich op. Hebben we een rekening voor iemand die verhuisde, dan moeten we eigenlijk al naar een advocaat stappen om de rekening op het nieuwe adres te presenteren. Die werkwijze is voor ons onbetaalbaar. We zitten opgescheept met een stapel onbetaalde rekeningen van mensen die we niet meer weten wonen."

Dienstbetoon

"Dat is niet onze enige verliespost. In sommige gemeenten steken we ook toe aan ons dienstbetoon. Gemeentebesturen kunnen ons contacteren om dolende dieren op hun grondgebied op te vangen. We rekenen achthonderd frank voor de opvang van een dolende hond en vierhonderd frank voor een zwerfkat. De meeste gemeenten betalen facturen. Andere gemeenten opteren voor een jaarlijkse subsidie. In Herent, Lubbeek en Leuven ligt die subsidie iets hoger dan de onkosten die we maken om daar dolende dieren op te vangen."

Dure rekening

"Keerbergen is de uitzondering in de positieve zin. Die gemeente geeft een subsidie die zowat het dubbel is van het facturatiebedrag. Aarschot, Diest, Begijnendijk, Haacht en enkele gemeenten buiten het arrondissement betalen minder dan ze eigenlijk zouden moeten. Zo ontlopen we jaarlijks zowat 200.000 frank aan inkomsten. Aarschot en Diest erkennen het probleem en betalen vanaf volgend jaar de facturen."
"Bij de opvang stellen we ook vast dat almaar meer mensen hun eigen hond naar het asiel brengen met de boodschap dat ze het dier dolend aantroffen op straat. Dat jaagt de rekening van de betrokken gemeente omhoog. Sommige gemeenten betalen daarom enkel facturen waarvoor we een attest hebben van de politie dat het echt wel om een dolende hond gaat."

Een kattenvanger in elke gemeente
Het Nieuwsblad 26 oktober 1999

De Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming pleit ervoor dat elk gemeentebestuur een kattenvanger in dienst neemt. Tremelo nam die beslissing al vorige maand. Een kattenvanger grijpt verwilderde katten bij het nekvel, brengt ze naar de dierenarts voor castratie of sterilisatie en laat ze weer vrij.

"Wij hebben een probleem met zwerfkatten. Hier en daar loopt het echt de spuigaten uit. Zo krioelt het van de verwilderde katten in de deelgemeente Baal, in de buurt van camping De Moor. We moeten daar iets aan doen," zegt burgemeester Louis Haegemans van Tremelo. "We bespraken het probleem met onze dierenartsen. Zij werken mee aan ons project om zoveel mogelijk zwerfkatten onvruchtbaar te maken. Zo proberen we de aangroei van het bestand zwerfkatten af te remmen. Voor duizend frank per kat maken onze veeartsen ze onvruchtbaar. Je mag van zwerfkatten niet verlangen dat ze zelf naar de arts stappen. Daarom nemen we een kattenvanger in dienst. We sturen hem achter de katten aan met inloopbakken om ze te vangen. Het ligt niet in de bedoeling ook maar één kat te doden. Elke gevangen zwerfkat gaat naar de veearts, krijgt de afgesproken behandeling en wordt enkele dagen later op de plaats waar ze werd gevangen weer vrijgelaten. We nemen aan dat elke kat die niet kan geïdentificeerd worden en zomaar op straat rondhangt een zwerfkat is. Alleen katten die een adresbandje dragen, mogen zich veilig voelen. Ze worden meteen weer vrijgelaten." Het schepencollege voorziet in de begroting honderdduizend frank om poezen te steriliseren en te castreren.
"De Tremelose aanpak van het kattenprobleem is ideaal," zegt Donald Stevens, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming. "De gemeentebesturen contacteren ons regelmatig om verwilderde katten op te vangen. In onze dierenasielen hebben we dikwijls een overpopulatie aan katten. Het is moeilijk om die katten te plaatsen. Dieren waarvoor we geen toekomst zien, worden pijnloos gedood. Daar hebben we het moeilijk mee."
"We vragen ons trouwens af of het onze taak wel is verwilderde katten op te vangen. Die overleven probleemloos in de natuur. We nemen toch ook geen mussen, merels, muizen, mollen en ratten op. We begrijpen dat een overpopulatie zwerfkatten in een woonbuurt stoort. Er enkele wegvangen en naar het dierenasiel brengen is dan niet de juiste oplossing. Tremelo pakt het probleem veel beter aan. Met gecastreerde en gesteriliseerde katten houd je de populatie binnen de perken. Doet elke gemeente dat, dan hoeven we niet veertig procent van de katten die in het asiel terechtkomen pijnloos te doden. Bovendien valt het voor de besturen niet veel duurder uit. Ze betalen ons nu ook vierhonderd frank per kat die we moeten opvangen."

Hagelandse asielen zitten overvol
Het Laatste Nieuws 27 oktober 1999

Dierenbescherming Aarschot: "En wij dan?"
Het Laatste Nieuws 9 februari 2000

Donald Stevens, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming Aarschot, stoort zich aan de bewering dat er in Vlaams-Brabant geen enkel goeddraaiend dierenasiel te vinden is. "Blijkbaar zijn deze mensen toch niet goed geïnformeerd, want er zijn asielen in Aarschot, Tienen en Tielt-Winge. Er wordt daar door onze vrijwilligers prachtig werk geleverd. Misschien op amateuristische wijze, maar het gebeurt met hart en ziel. 93 tot 98 procent van de binnengebrachte dieren vinden via onze werking een nieuwe thuis. Wat ben je met kraaknette dierenhokken als je met de helft van de honden en katten blijft zitten," vraagt een verontwaardigde Stevens zich af. De bewering dat in onze provincie meer dieren wordt afgemaakt dan elders is volgens hem dan ook nonsens.

Gaia protesteert tegen rituele thuisslachtingen
Gazet van Antwerpen 11 maart 2000

De dierenrechtenorganisatie Gaia reageert verontwaardigd op de vraag van de Marokkaanse gemeenschap in Lier om voor het islamitische offerfeest rituele thuisslachtingen toe te laten. Een delegatie van de Marokkaanse gemeenschap deed dat verzoek tijdens een actie in het Lierse stadhuis.

Tijdens die actie overhandigde voorzitter Rachi Ahmed de richtlijnen voor de rituele slachtingen die de Marokkaanse gezinnen ontvingen opnieuw aan burgemeester Jan Hendrickx. Gaia-voorzitter Michel Vandenbosch reageert verontwaardigd: "De dierenwelzijnswetgeving laat rituele slachtingen uitsluitend toe in een erkend slachthuis of in een tijdelijke slachtinrichting maar zeker niet thuis. Lier heeft de voorbije twee jaar deze wetgeving strikt gevolgd. Er is dan ook geen enkele reden om de wetgeving niet meer te volgen. Wij kregen reeds telefonische klachten van Lierenaars die onthutst zijn over de eisen van de Marokkaanse gemeenschap om de wet inzake rituele slachtingen naast zich neer te leggen."
In een brief aan het Lierse stadsbestuur wijst Gaia er nog op dat in een democratische rechtsstaat de dierenwelzijnswet door iedere inwoner, tot welke geloofsgemeenschap of cultuur hij ook behoort, moet worden nageleefd. Gaia noemt het ongehoord dat een gemeenschap eist om inbreuken op de wet te mogen plegen. De Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming uit Aarschot heeft eveneens een brief aan het Lierse stadsbestuur geschreven. Die sluit zich volledig aan bij het standpunt van Gaia. "Elk dossier waaruit zou blijken dat de wettelijke bepalingen niet worden gerespecteerd, maken wij over aan het bevoegde parket," stelt voorzitter Donald Stevens duidelijk. "Religieuze motieven kunnen nooit een alibi zijn om de wet te overtreden."

Moslims vieren offerfeest
Rituele slachtingen op Aïd Al Adha, het feest van het schaap
Het Nieuwsblad 14 maart 2000

De moslims maken zich op voor het belangrijkste feest van het Islamitisch jaar. Donderdag herdenken zij de dag waarop Abraham zijn zoon aan God offerde. Traditioneel gaat de viering gepaard met de slachting van schapen. Thuisslachtingen zijn bij wet echter verboden. Sommige gemeenten sluiten daarvoor nochtans de ogen. Een gedoogbeleid dat moslimgemeenschappen, burgemeesters, slachthuizen en dierenrechtenorganisaties wel eens in het harnas jaagt.

Aïd Al Adha, of het feest van het schaap, sluit het eerste deel van de jaarlijkse bedevaart naar Mekka af. Een traditioneel familiegebeuren met een offerfeest. De slachting moet evenwel aan enkele voorwaarden voldoen. Het dier wordt op zijn rug gelegd, met de kop naar Mekka gericht, en met één haal de keel overgesneden. Liefst in het bijzijn van de hele familie en zonder varkens in de buurt.
De Belgische wet verbiedt sinds 1998 dat men thuis de hand aan het schaap slaat. Wegen onhygiënisch. Rituele slachtingen kunnen enkel in een openbaar of een daarmee gelijkgesteld slachthuis uitgevoerd worden. Sommige gemeentebesturen stellen zich echter toleranter op. Om tegemoet te komen aan de wensen van de moslims richten zij tijdelijke slachtinrichtingen zoals havenloodsen op, bieden speciale vuilniszakken aan of plaatsen containers om het afval in te deponeren. Niet alle slachthuizen zijn immers happig om particuliere slachtingen toe te laten.
"Religieuze motieven mogen nooit zo zwaar wegen dat zij een alibi zijn om ongestraft daden te stelen die de wet als een misdrijf bestempelt," reageert Donald Stevens, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming, op de eventuele faciliteiten die onder meer in Willebroek, Lier, Sint-Niklaas en Lokeren worden overwogen. "Wij stellen niet alleen het ritueel als dusdanig in vraag, maar eisen dat er op zijn minst wordt over gewaakt dat de dieren een waardige dood wordt gegarandeerd zonder nodeloos te lijden."
"Zijn moderne slachthuizen dan zo diervriendelijker," vraagt Luc Omar Van den Broeck, lector Islam aan de Erasmushogeschool, zich af. "De beesten worden er verdoofd, ja, maar welk leed hebben zij vooraf moeten ondergaan? Een moslim die het ritueel thuis uitvoert denkt niet aan winstbejag. Hij ziet het offer als bedanking voor alle gaven Gods en bedenkt er in één adem het dier zelf bij. Hij tilt het schaap daardoor uit het seculiere zodat het tot het hoogste religieus niveau kan doorstoten. Voor Westerlingen moeilijk om te begrijpen omdat de symbiose tussen mens en dier uit ons samenlevingsbeeld is gebannen. Logischer is trouwens dat een gemeenschap die de Islamitische godsdienst toelaat, er tevens de tradities en rituelen van tolereert."

"Aarschots asiel heeft geen terrein gevraagd aan De Schakel"
Het Laatste Nieuws 11 april 2000

Volgens voorzitter Donald Stevens heeft het Aarschotse dierenasiel geen terrein gevraagd aan asiel De Schakel in Tielt-Winge. Voorzitter Desmedt had dit gezegd in een interview met onze krant. "De Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming uit Aarschot heeft aan dierenasiel De Schakel uit Tielt-Winge nooit gevraagd om wat dan ook ter beschikking te stellen," stelt Stevens. "Wij hebben de heer Desmedt zelfs nooit gezien en gesproken en we zijn niet van plan om in de nabije of verre toekomst zulke contacten te leggen."
"Ook willen wij nog iets kwijt over het feit dat onze dienst maar vijf uur per dag open is," meent hij. "Wij hebben van de dertig fusiegemeenten die van onze service gebruik maken nog nooit gehoord dat ons dienstbetoon ontoereikend zou zijn," besluit Stevens.

Tiens dierenasiel moet sluiten
Het Laatste Nieuws 26 april 2000

"Wij vragen de onmiddellijke sluiting van het dierenasiel van Tienen omdat het geen erkenning of vereiste milieuvergunning heeft," stelt Geert Mommaerts van de Tiense VU-afdeling. Het opvangcentrum voor honden en katten op de Kazerne ontkent dit niet, maar volgens de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming is dat geen reden tot sluiting.

De Volksunie van Tienen stelt zich vragen rond het bestaande en het toekomstige dierenasiel in de Viaductstraat. "Ondanks het feit dat het huidig asiel 'binnenkort' zal gesloopt worden, vragen wij het onmiddellijk te sluiten omdat er geen vergunning voor is. De sluiting is in het belang van de aanwezige dieren, maar ook om de hinder voor de omwonenden te stoppen," aldus Mommaerts. Hij heeft ook grote twijfels of het nieuwe centrum aan alle voorwaarden zal voldoen.

Geen vergunning

Donald Stevens van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming geeft toe dat er over het opvangasiel in Tienen nooit een ministeriële beslissing geweest is. "De afdeling in Tienen hangt af van Aarschot, maar is op die twintig jaar tijd uitgegroeid tot een volwaardig asiel. Toen de nodige aanvragen dienden te gebeuren, was het al duidelijk dat het centrum op de Kazerne gesloopt zou worden. Met toestemming van het Diergeneeskundig centrum hebben we de werking van ons dierenasiel gewoon verder gezet. Bovendien is het zo dat de meeste opvangcentra in Vlaams-Brabant, zoals bijvoorbeeld De Schakel in Tielt-Winge, niet over een vergunning beschikken," reageert Donald Stevens. Tegen de plannen voor de bouw van een nieuw asiel in de Viaductstraat rees weinig protest. Het zal gebouwd worden door de 80-jarige verantwoordelijke Hélène Desterbecq. De Volksunie dringt aan om het initiatief onder te brengen in een Tiense vzw.

Zwerfkatten steriliseren
Het Nieuwsblad 29 april 2000

Sinds enkele maanden steriliseert en castreert de gemeente Tremelo de zwerfkatten die gevangen worden op haar grondgebied. "Dat is een positief initiatief," zegt voorzitter Donald Stevens van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming in Aarschot. "In Tremelo heeft het gemeentebestuur met de lokale dierenartsen een overeenkomst bereikt die toelaat het probleem van de zwerfkatten op een aanvaardbare manier op te lossen, net zoals wij dat al twintig jaar geleden voorstelden. We hopen dat men dit nu ook elders zal wille begrijpen. Zelf zullen we nog eens een inspanning doen om in alle betrokken gemeenten aandacht te vragen voor deze problematiek. De aanpak van verwilderde zwerfkatten bleef al te lang verwaarloosd."
"Aanvankelijk aanvaardden we in onze asielen enkel honden. We konden echter niet naast het kattenprobleem kijken. Met katten sta je als dierenbeschermer echter voor een dilemma: je weet dat een zwerfkat in de vrije natuur overleeft en dat ze via het asiel niet altijd een nieuwe thuis vindt. Je vraagt je af of het wel zinvol is verwilderde dieren uit hun milieu weg te nemen om ze daarna pijnloos te doden. Castreren en steriliseren leek ons derhalve de gedroomde uitweg te bieden. Vele jaren terug al schreven we hoopvol de gemeenten en dierenartsen aan. We waren ervan overtuigd dat ze samen met ons die weg zouden kiezen. Maar we kregen van hen geen antwoord. Nu Tremelo de spits afbeet, hopen we dat de andere steden en gemeenten volgen en dat ook zij initiatieven nemen om zwerfkatten te steriliseren of te castreren
.

Dossiers in rook opgegaan
Het Nieuwsblad 7 juli 2000

Omdat de dossiers van de dierenbescherming verloren gingen in de brand die het Aarschotse asiel trof, vraagt de vereniging informatie over vermiste dieren opnieuw door te bellen. Recent woedde een brand in het dierenasiel van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming in Aarschot. "Van het kantoor blijft helemaal niets meer over. De dienstwagen werd verwoest en de volledige asieladministratie ging verloren," zegt voorzitter Donald Stevens. "Wie een vermist dier had gesignaleerd, verzoeken we die informatie opnieuw door te geven. Verder proberen we in de mate van het mogelijke een normaal dienstbetoon te verzekeren. Het asiel blijft bovendien toegankelijk voor het publiek."

Grote kuis in beestenboel
Het Nieuwsblad 5 augustus 2000

Dierenbescherming haalt 35 verwaarloosde poedels weg
Gazet van Antwerpen, 21 september 2000

De Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming heeft op bevel van het Herseltse gemeentebestuur 35 poedels verwijderd in en om een woning langs de Borchtstraat in Herselt. Een alleenwonende 68-jarige vrouw stond in voor de verzorging van de dieren. Buren klagen al jaren over de geluidsoverlast en stankhinder die de honden veroorzaken.

De rijkswacht van Herselt kwam dinsdag al een proces-verbaal opmaken. Toen nam de dierenbescherming zeven poedels in beslag. Woensdagmiddag werd de rest van de keffende meute meegenomen. In de woning van de vrouw zaten minstens 17 honden. De rest, een twintigtal poedels, liep buiten rond. De vrouw woont al vier jaar alleen en is in een echtscheidingsprocedure met haar man verwikkeld. "Ik bezorg haar elke week 6.000 frank en 40 kilo hondenvoer," zegt haar ex-echtgenoot Raymond Degelas. "Ze scheurt de zakken hondenvoer gewoon open en de honden springen er als wilden naartoe." De dieren kregen geregeld te eten, maar sommige exemplaren hadden last van vlooien en een vieze pels. Het duurde woensdag de hele namiddag voor alle poedels waren verwijderd. De vrouw had dinsdag verdovende pilletjes gekregen om haar honden woensdag rustig te kunnen houden. Op die manier kon de dierenbescherming de poedels gewoon inladen. Maar de vrouw had de pilletjes dinsdagavond in het hondenvoer gemengd. De dieren waren woensdagmiddag dus weer springlevend en onmogelijk te grijpen.

Spuitje

Een dierenarts uit de buurt spoot de poedels één voor één in slaap. De dieren werden vervoerd naar het asiel in Aarschot. De vrouw mocht nog één hondje bijhouden. "We hebben dinsdag al zeven honden meegenomen," zegt een medewerker van de dierenbescherming. "We controleren ze op eventuele ziektes. Als ze heel ziek zijn, laten we de honden inslapen. Het probleem is dat de hondjes heel wild zijn. De zeven die in het asiel eten hebben gekregen, zijn nu veel rustiger." Volgens dierenarts Van Godtsenhoven, verbonden aan het asiel, moeten de meeste dieren een spuitje krijgen omdat er voor hen geen opvangmogelijkheid is. Het Herseltse burgemeester Luc Peeterman kwam woensdag een kijkje nemen. "Als de honden alleen geluidsoverlast veroorzaken, kunnen we weinig doen. Maar hier was er ook gevaar voor de volksgezondheid. Optreden was dus noodzakelijk," aldus Peetermans.

Buren halen opgelucht adem

De buren van de officieuze kennel halen opgelucht adem. Voor hen was na jaren van oorverdovend gekef en vervelende stank de maat meer dan vol. "De honden lopen geregeld door de draad en hebben familieleden al twee keer gebeten," zegt buurman Jos Vekemans. "Vooral bij warm weer is de stank niet te harden. Onlangs nog zag ik een hond een dode soortgenoot opeten. Bij sommige dieren zie je de etter uit de bil lopen. In de woning heeft ze twee poedels opgesloten die helemaal onhandelbaar zijn." Een andere buurman klaagt over nachtelijke geluidsoverlast. "Voor de buurt was het te veel. We konden niet meer slapen door het gekef. De honden worden ook niet goed genoeg verzorgd," vertelt de man. "Ik heb al verscheidene keren klacht ingediend en ben al naar het gemeentebestuur en naar de dierenbescherming gestapt. Ik ben blij dat er nu schot in de zaak komt." Buurman Bruno Parisi praat af en toe met de hondenvrouw. "Ze komt 's nachts vaak laat thuis en dan moet ze een cijferslot aan de poort openen. Terwijl ze daar mee bezig was, maakten de poedels een oorverdovend lawaai. Ik heb haar gezegd dat ze een ander slot moet kopen. Dat is intussen ook gebeurd," aldus Parisi.

Deze pagina wordt later verder aangevuld