De VVDB in het nieuws - 2001/2005

Dierenvrienden hebben lange vingers
Het Nieuwsblad, 11 januari 2001

Donald Stevens klaagt in het blad van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming over zogezegde sympathisanten die zijn collectebussen en de voedseldepots plunderen. Alles wat niet vast zit, nemen ze mee. Alle listen zijn goed om verschuldigde bijdragen niet te betalen.
Stevens kruipt in de pen, omdat de media zoveel medelijden opbrachten voor een mevrouw die de cel in moest, omdat ze een taxirit weigerde te betalen. Hij brengt voor dergelijk verzuim geen begrip meer op. De benadeelde heeft al zo weinig verhaal tegen wanbetalers. De Dierenbescherming won al gerechtszaken maar achteraf blijkt de schuldenaar toch onvermogend. Stevens betreurt dat deurwaarders in geen officieel register kunnen opzoeken wat van waarde iemand bezit.
Stevens: "We zijn te vaak belogen en bedrogen. De kassa is het vaakst geviseerd, maar die schade kun je door goede controle nog beperken. De klassieke collectebus is een groter probleem. Men vindt altijd trucs om die te kraken. Materiaal dat niet vast staat, zal verdwijnen. Zelfs uit de voorraadkamers worden zakken hondenbrokken en paletten met blikjes whiskas ontvreemd. Zelfs de kattenbakkorrels zijn niet veilig." Een andere kwaal bij de asielen in Aarschot en Tienen zijn de dierenvrienden die hun rekening niet vereffenen. Ofwel beweren ze, ten onrechte, dat ze al jaren lid zijn. Ofwel hebben ze net geen geld op zak. Of ze droppen een dier en scheren ijlings weg om de afstandsbijdrage te ontlopen. Anderen brengen een dier, maar halen het nooit op. Op aanmaningen komt gewoonlijk geen antwoord. "Een aanzienlijk vermogen hebben ze ons al ontroofd."

Diefstallenplaag teistert de Hagelandse dierenasielen
"Zelfs hondenbrokken zijn niet meer veilig"
Het Laatste Nieuws, 16 januari 2001

De Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming met asielen in Aarschot en Tienen wordt geplaagd door diefstallen. "Als we de voorraadkamer open durven laten staan, verdwijnt onze stapel kattenvoeding en hondenbrokken binnen de kortste keren. Niet alleen bezoekers jatten spullen mee, maar jammer genoeg verdwijnen ook vrijwillige medewerkers met ons materiaal," klaagt voorzitter Donald Stevens aan.
In het jongste nummer van Protego, het driemaandelijks tijdschrift van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming, haalt Stevens fel uit naar de "parasieten" die profiteren van andermans geld. "Materiaal dat niet vastgeankerd staat, is gedoemd vroeg of laat te verdwijnen. De voorraad schoonmaakproducten smelt als sneeuw voor de zon. Ze zakken met hondenbrokken en de blikken kattenvoeding, maar zelfs ook de kattenbakkorrels zijn niet veilig voor grijpgrage handen. In het asiel in Tienen durft de verantwoordelijke zelfs geen oud brood laten liggen omdat het anders verdwijnt," vertelt Donald Stevens. De diefstallen gebeuren vooral door vrijwillige medewerkers met minder goede bedoelingen, maar ook bezoekers zien soms hun kans schoon om spullen te gappen.

Geld verdwijnt

Ook de collectebussen worden gelicht. "Dagelijks halen we de geldbiljetten uit de bussen omdat ze anders verdwijnen. Hier op het bureel werden zeker al drie gsm's gestolen," aldus Stevens. Stevens klaagt daarnaast ook het verlies aan inkomsten door wanbetalers aan. "Vroeger waren we goedgelovig als mensen een dier kwamen ophalen en beloofden dat ze de betaling wel via overschrijving zouden regelen. Daar trappen we niet meer in. Zelfs een verloren gelopen hond geven we niet terug aan de eigenaar als hij niet cash betaalt. Het is erg dat het zover is gekomen," meent Donald Stevens.

Rechtszaken

Andere mensen droppen hun dier in het asiel en stuiven weg met gierende banden om de afstandsbijdrage onbeschaamd te ontlopen. Sommigen brengen hun dier in pension, maar laten daarna niets meer van zich horen. "In extreme gevallen hebben we al zaken voor de rechtbank gebracht en ook glansrijk gewonnen, maar wat betekent dat als de beklaagde doodleuk verklaart dat hij het geld niet kan betalen? Door al deze praktijken lopen we elk jaar een paar honderdduizend frank mis en dat terwijl onze werking grotendeel berust op vrijwillige bijdragen van wel goedmenende dierenvrienden," besluit voorzitter Donald Stevens.

Baasje laat opnieuw hondjes bijna omkomen van honger
Gazet van Antwerpen, 2 februari 2001

De dierenbescherming heeft twee ondervoede hondjes weggehaald uit een woning in Hulshout. Ze zijn ondergebracht in het asiel van Aarschot. "Het gaat om een zware vorm van verwaarlozing," zeggen de medewerkers daar. Twee jaar geleden stond eigenares M.J. al voor de rechter wegens dierenverwaarlozing.

De politie van Hulshout bracht dinsdag een bezoek aan de woning in de Hulshoutse Blokstraat. "We hadden melding gekregen dat er verwaarloosde dieren rondliepen," zegt een agent. "Maar we konden niet veel doen. Alleen een dierenarts kan immers vaststellen of dieren echt verwaarloosd zijn. Die kwam woensdag en bevestigde de verwaarlozing." De dierenbescherming heeft de twee hondjes onmiddellijk meegenomen. "Ze zijn opgenomen in het asiel van Aarschot," zegt Donald Stevens, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming. "Ze zijn zwaar ondervoed en zullen een lange periode nodig hebben om te recupereren en op krachten te komen. Dit geval van verwaarlozing is trouwens eigenaardig. Vaak zijn eigenaars van verwaarloosde dieren marginalen. De eigenares van deze hondjes is dat zeker niet. Ze is zelfs bemiddeld. Ze had trouwens voldoende eten voor haar hondjes, maar om een of andere reden gaf ze dat niet." "Op het domein van M.J. lopen nog veel dieren rond," zegt Donald Stevens. "Onder meer koeien, geiten en ganzen. Met die dieren gaat het ook niet echt goed. Maar het is voor ons moeilijk om weidedieren in beslag te nemen. Daar hebben we niet de ruimte voor. Maar we volgen de zaak op de voet. Als de toestand van de weidedieren niet snel verbetert, nemen we ook die mee. We zullen wel een oplossing vinden." Het is niet de eerste keer dat M.J. geverbaliseerd wordt voor dierenverwaarlozing. In december 1998 stond ze daarvoor al voor de rechtbank. Ze kreeg toen de opschorting van straf.


De toestand was erger dan in een programma van Jambers

De zondag, 4 februari 2001

Enkele vrijwilligers van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming haalden met de hulp van de politie van Hulshout dinsdag twee zwaar verwaarloosde honden op bij M.J. in de Blokstraat in Hulshout. De eigenares verscheen twee jaar geleden al voor de rechtbank voor het verwaarlozen van dieren. Ze werd toen schuldig bevonden maar niet gestraft.
Na een klacht van de buren ging afgelopen week de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming een bezoek brengen bij M.J. Wat de vrijwilligers daar te zien kregen, tart alle verbeelding. "De omstandigheden waarin de dieren daar leven, is gewoon erbarmelijk," zucht vrijwilligster Karolien Verhoeven. "Een programma van Jambers was er niets tegen. Nochtans is de eigenares niet onbemiddeld. Zij had wel degelijk eten in huis maar om de een of andere duistere reden kregen de beesten niets te eten. Niet alleen de honden maar ook de duiven, kanaries, schapen en koeien waren allemaal uitgehongerd." De dierenbescherming nam de twee hondjes, een straathond en een pinchertje onmiddellijk mee naar het dierenasiel in Aarschot. "Ook de andere dieren zijn er niet te best aan toe. Maar we hebben ze niet in beslag genomen. We zullen in ieder geval wel regelmatig controle uitvoeren. En als het nodig is, gaan we die ook direct halen," aldus vrijwilligster Martine Lauwen.

Extreem

Toch is deze extreme vorm van verwaarlozing eerder een losstaand feit volgens voorzitter Donald Stevens: "Zulke toestanden komen wij gelukkig niet zo vaak tegen. We merken dat de mentaliteit de laatste jaren er toch wel hard op vooruit is gegaan. Zo'n twintig jaar geleden was de kettinghond geen rariteit. Het was dan ook een huzarenstukje om bij de gemeenten te bereiken dat de politie de kettinghond zou verbieden. In deze tijd kom je dit nog zelden tegen. Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat er af en toe toch nog zware gevallen van verwaarlozing gebeuren. En tegen die misbruiken moet nog altijd streng worden opgetreden."


Dit is pure oplichterij
Dierenbescherming waarschuwt dierenvrienden voor valse verkopers

Het Laatste Nieuws 9 mei 2001

"In Aarschot wordt weer geld ingezameld in naam van de Dierenbescherming, zonder dat wij daarvan op de hoogte zijn. Dat is pure oplichterij. We roepen iedereen op om waakzaam te zijn en om ons onmiddellijk op de hoogte te brengen van verdachte situaties," stelt Donald Stevens, voorzitter van de dierenbescherming. Vorige maand waren er in de regio ook al valse reclameronselaars actief die de naam van de Aarschotse brandweer misbruikten.

Het asiel van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming in Aarschot krijgt het de jongste maanden zwaar te verduren. Begin dit jaar klaagde voorzitter Donald Stevens de diefstallenplaag in asielen aan. "Als we de voorraadkamer durven laten open staan, verdwijnt onze stapel kattenvoeding en hondenbrokken binnen de kortste keren," stelde hij toen. De jongste weken zijn er weer opvallend veel malafide verkopers aan de slag in het Aarschotse. "Zij profiteren van onze goede naam. Ook bijvoorbeeld op het Gouden Kruispunt in Sint-Joris-Winge duiken vaak geldronselaars op," legt Stevens uit. "De verkopers proberen in onze naam stickers en kalenders aan de man te brengen."

Adoptie

"Wanneer we weet hebben van zulke praktijken, verwittigen we onmiddellijk de politie, maar meestal is de vogel bij de minste onraad al gaan vliegen. Ik ben blij dat het ministerie van Economische Zaken deze feiten alsmaar ernstiger neemt." De voorzitter vraagt de bevolking waakzaam te zijn en de verkopers te vragen naar hun legitimatiekaart. Voorzitter Stevens geeft toe dat de dierenbescherming niet kan overleven zonder de financiële steun van dierenvrienden. "Als we hoge adoptieprijzen vragen is dat in het nadeel van de te plaatsen dieren. Een aantal hokken voorbehouden en gebruiken als dierenpension is lonend, maar betekent dat we minder zwerfhonden kunnen opvangen."

Bedriegen

"In Aarschot kiezen we voor matige prijzen en gebruiken we de hokken enkel voor honden die een nieuwe thuis zoeken. Als we het jaar toch met een batig saldo afsluiten, hebben we dat te danken aan onze grote ledenfamilie," vertelt Donald Stevens. Hij wil niet weten van organisaties die toelating vragen om de naam van de dierenbescherming te gebruiken in ruil voor een deel van de opbrengst. "Ook dat is de mensen bedriegen, want vaak gaan hooguit enkele percenten naar het goede doel."

Dierenbescherming tegen uitbuiting van kermispony's
Het Laatste Nieuws 26 juni 2001

Campagne en petitie om wet te wijzigen

Stop de uitbuiting van kermispony's. Dat is de boodschap van de nieuwe campagne van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming. "Deze paardjes moeten dag in dag uit monotone rondjes lopen, gekweld door oorverdovende muziek. We roepen de gemeentebesturen op om deze attracties op hun kermis te verbieden en vragen ook aan de foorbezoekers de pony's te boycotten," zegt voorzitter Donald Stevens. De uitbaters van de ponykramen pikken de beschuldigingen van dierenmishandeling niet.

De dierenbescherming verspreidt onder haar medewerkers affiches die in het straatbeeld moeten verschijnen zodra er op een lokale kermis een ponystand wordt opgebouwd. "In elk gerechtelijk arrondissement zullen we bij wijze van test een klacht indienen wegens dierenmishandeling tegen de uitbaters. We starten een petitiecampagne en zullen via politieke weg trachten een wetswijziging te bekomen," zegt Stevens, die wel voor heel wat tegenkanting vreest. "Dat er veel erger dierenleed bestaat dan dat van de kermispony's is een uitvlucht. En als we rekening moeten houden met het argument dat we iemands broodwinning aanvechten, zouden we bijvoorbeeld ook de strijd tegen malafide broodfokkers moeten staken."

Geen stress

Marie-Jeanne De Vlieger uit Meerbeek staat al bijna twintig jaar met haar pony's op de kermis. Volgens haar is er van dierenmishandeling absoluut geen sprake. "Mijn paardjes gaan elke dag mee naar huis. Na twee dagen werken, krijgen ze een dag rust. Bovendien loopt het kermisseizoen slechts van half februari tot midden oktober en enkel tijdens de schoolvakanties is de kermis alle dagen geopend." De pony's worden helemaal niet gestresseerd van het rondjes-lopen, beweert De Vlieger. "Anders zouden we toch nooit het risico nemen om kleine kindjes op hun rug te zetten. Als de muziek in het naastgelegen kraam te luid staat, vraag ik om dat wat zachter te zetten omwillen van de pony's. Dronken kermisgangers die de paarden verstoren, weet ik wel aan te pakken," besluit Marie-Jeanne, nog tot vanavond terug te vinden op de kermis van Tienen.


"Stop gesol met kermisponys"
Dierenbescherming vraagt gemeenten verbod op attractie

Het Nieuwsblad 26 juni 2001

"Als de kinderen horen dat die paardjes wel degelijk lijden, zullen ze ook niet protesteren als ze geen ritje mogen maken." Dat zegt Donald Stevens, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming. Die vraagt de gemeentebesturen van Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant een verbod op kermisattracties met pony's. Ze dient ook een klacht in bij de politie in de diverse arrondissementen.

"Wij zijn het gesol met de kermispony's beu," zegt Donald Stevens. "Het kan niet dat pony's hun leven moeten slijten tot vermaak van kermisbezoekers en profijt van hun baas. Dat ze dag in dag uit monotone rondjes moeten stappen met stijve poten en een troosteloze blik in de ogen. Ze moeten vaak urenlang stappen, zonder eten, drinken of rust en vaak in oorverdovend kermislawaai. Door dat lawaai hebben de dieren zelfs 's nachts geen seconde rust." In de jaren tachtig voerde de Dierenbescherming al eens actie tegen deze vorm van kermisvermaak, net als een paar jaar geleden. "Deze keer zetten we de grote middelen in," zegt Stevens. "We schrijven alle gemeentebesturen in de provincies Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant aan met de vraag een reglement goed te keuren dat de ponystands op de kermissen verbiedt. Bovendien komt er een petitiecampagne die loopt tot eind dit jaar. In het voorjaar van 2002 overhandigen we de formulieren aan Magda Aelvoet, minister van Consumentenzaken, Volksgezondheid en Leefmilieu. Er komt ook een affiche-actie."

Ouders

"In elk gerechtelijk arrondissement dienen we bij wijze van test een klacht in tegen de uitbaters van een ponystand. Als de strafdossiers zonder gevolg worden geseponeerd, brengen we de zaak voor de rechtbank via een procedure van rechtstreekse dagvaarding," verzekert Stevens. "We vragen ook aan de politieke partijen om de kermisattracties met pony's radicaal te verbieden via een uitvoeringsbesluit bij de wet op het dierenwelzijn. We doen ook een beroep op de verantwoordelijkheid van de volwassen kermisbezoekers. Als zij zich ervan bewust zijn dat het gesol met kermispony's niet langer kan, zullen ze hun kinderen dat ritje ook ontraden. Als de kinderen horen dat die paardjes wel degelijk lijden, zullen ze ook niet protesteren."

We zijn het gesol met kermispony's beu
Levende paardjesmolen: onschuldig vermaak of dierenmishandeling?
Het Volk 26 juni 2001

De paardjesmolen met levende pony's. Onschuldig kermisvermaak voor de kleintjes of pure dierenmishandeling. Voor de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming is er geen twijfel mogelijk: het "gesol" met pony's op kermissen moet stante pede worden verboden. De vereniging gaat daartoe een grootscheepse actie voeren naar overheid en publiek toe en desnoods tot voor de rechter. De uitbaters van een ponystand op de kermis in Tienen reageren erg boos als ze van de aantijging "dierenmishandeling" horen. "Onze dieren krijgen de allerbeste verzorging. Stress? Kijk maar eens hoe rustig ze zijn."


De Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming onderneemt een grootscheepse actie om de overheid aan te sporen pony's als kermisattractie te verbieden. De dierenvrienden schrijven de gemeentebesturen in Antwerpen,Limburg en Vlaams-Brabant aan met de vraag geen ponystands meer toe te laten op de lokale kermissen. "Wij zijn het gesol met de kermispony's beu," zegt Donald Stevens, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming. "Het kan niet dat pony's hun leven moeten slijten tot vermaak van kermisbezoekers en profijt van hun baas. Dat ze dag in, dag uit rondjes moeten stappen met stijve poten en een troosteloze blik. Urenlang, zonder eten, drinken of rust, en dat vaak in oorverdovend lawaai, waardoor de dieren zelfs vaak 's nachts geen seconde rust wordt gegund. Probeer het zelf maar eens urenlang vol te houden in de buurt van sommige kermisattracties. Wat moeten die pony's dan afzien, die nog zoveel scherper horen dan wij. Het is niet de eerste keer dat wij actie voeren tegen deze vorm van kermisvermaak. We deden het al in de jaren tachtig en een paar jaar geleden hebben we het probleem nog eens aangeklaagd. Deze keer zetten we de grote middelen in. We schrijven alle gemeentebesturen in de provincies Antwerpen, Limburg en Vlaams-Brabant aan met de vraag een reglement goed te keuren dat de ponystands op de lokale kermissen verbiedt. We starten ook een petitiecampagne, die loopt tot eind dit jaar. In het voorjaar van 2002 overhandigen we de formulieren aan minister Magda Aelvoet. Zij is bevoegd voor dierenwelzijn." Stevens: "Een komt ook een affiche-actie. Het is de bedoeling dat de affiches in het straatbeeld verschijnen zodra er op een lokale kermis een ponystand opgebouwd wordt. En in elk gerechtelijk arrondissement dienen we bij wijze van test een klacht in tegen de uitbaters van een ponystand. Als de strafdossiers zonder gevolg blijven, brengen wij de zaak voor de rechtbank. We vragen de politieke families om via een uitvoeringsbesluit bij de wet op het dierenwelzijn kermisattracties met pony's radicaal te verbieden. Daarnaast doen wij een beroep op de verantwoordelijkheid van de volwassen kermisbezoekers. Als zij zich ervan bewust zijn dat gesol met kermispony's niet langer kan, zullen ze hun kinderen dat ritje stellig ontraden. En als de kinderen van hun ouders horen dat die paardjes wel degelijk lijden, dat ze het niet fijn vinden steeds weer rondjes te moeten stappen en dat ze geen pret beleven aan de luide muziek, zullen de kleintjes niet echt protesteren. Er valt op de kermis nog zoveel leuks te beleven zonder dat weerloze dieren daarvan het slachtoffer zijn."

We leggen onze paardjes in de watten

Stress? Bekijk ze maar eens goed. Rustiger kan niet. Als ze gestresseerde paarden willen zien, moeten ze naar de paardenkoersen of de jumpings gaan. Wij leggen onze pony's als het ware in de watten." Dat vertelt Marie-Jeanne De Vlieger uit Meerbeek. Zij en haar echtgenoot Jozef staan op de kermis in Tienen met hun paardenmolen. Met levende paarden. Ze is boos om de bewering dat ze aan dierenmishandeling zou doen. Zeven paardjes draaien in wandeltempo rustig rond in de piste. Alle pony's zijn "volzet". Luide muziek, schaterende kermisvierders, op- en afstijgen van kinderen: het lijkt ze niet te deren. "Ze zijn dat lawaai gewoon," zegt Marie-Jeanne De Vlieger. "We kweken ze zelf en leiden ze op. De warmte? Zie jij ze zweten?" Een rit duurt een paar minuten. Van afbeulen is geen sprake. Een pony legt de kop tegen de arm van Marie-Jeanne. "Ze kennen mij. Ze weten dat ze bij mij de allerbeste verzorging krijgen. Iedereen mag eender wanneer hun stallen aan de Klein-Vilvoordestraat in Meerbeek komen bekijken. Elk paardje heeft zijn eigen box, kribbe en drinkbak. Sommigen verdenken ons ervan de pony's hier ter plaatse te laten overnachten. Dat is gelogen. Straks mogen ze de wei in om zich eens uit te leven." De Vlieger doet twintig kermissen per jaar, van februari tot oktober, en heeft elf paarden. Die krijgen een beurtrol. Maximum zeven komen in de piste gedurende 5 tot 8 uren per dag en dat gemiddeld twee dagen per week. "We doen dit al bijna 20 jaar en kregen nooit opmerkingen." Een moeder helpt haar kindje van een paardje. "Wat? Ze gaan dat toch niet afschaffen zeker? Wij wonen in de stad en mijn kinderen zien alleen op de kermis een paard in 't echt. 't Is een revelatie voor hen er eens te mogen op rondrijden. Als dat zo voortgaat, weten onze kinderen binnenkort niet meer wat een paard is. Zelfs op het platteland kom je er nog maar zelden tegen."

Kermismensen weren zich tegen ponyboycot dierenbescherming
Martine van Far-West Poneys: "Ouwe Tom is al 42 jaar en nog altijd niet doof"

Gazet van Antwerpen 27juni 2001

De Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming roept op tot een boycot van de ponystands op kermissen. Volgens voorzitter Donald Stevens worden de diertjes horendol gedraaid en lijden ze onder het lawaai van de andere kermisattracties. Martine Vanderveken (26), die met haar Far-West Poneys op de Sinksenfoor staat, reageerde dinsdag heel emotioneel op deze zware beschuldiging van dierenmishandeling.

De Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming (VVDB) ijvert al vijftien jaar voor de afschaffing van de ponykramen. Deze keer is het menens. De dierenbeschermers schreven alle gemeentebesturen in de provincies Antwerpen, Vlaams-Brabant en Limburg aan om kermisattracties met pony's te verbieden. Twee gemeenten lieten al schriftelijk weten dat ze "met welwillendheid de zaak gaan behandelen", dixit voorzitter Stevens.

Klacht

Naast een petitie-actie en affichecampagne gaat de VVDB bij wijze van proef in elk gerechtelijk arrondissement een klacht indienen om te zien hoe de parketten reageren. "Desnoods starten we een procedure van rechtstreekse dagvaarding op," vertelt Donald Stevens. "De kermispony's genieten niet de bescherming die artikel 4 van de wet op de dierenbescherming hen garandeert." De VVDB wil ook GAIA mobiliseren. "Dat soort attracties is passé. De normen zijn veranderd. Onlangs ontvingen we een brief van een dierenvriend die zich erover beklaagde dat aquariumvissen in een Hasselts café dag na dag blootgesteld worden aan loeiharde discomuziek.

Ouwe Tom

Martine Vanderveken uit Mechelen kan haar tranen niet bedwingen. De jonge vrouw uit Mechelen nam het Far-West Poneys Hippodroom over van haar moeder uit Turnhout. "Ik hoorde het nieuws deze middag. Dit raakt mij heel diep. Ik leef voor mijn dieren en heb thuis een pony van 42 jaar oud. Dat beestje, ouwe Tom, heeft 25 jaar voor mijn moeder gewerkt. Hij mag op de weide sterven. Geen enkele pony gaat naar de slachterij. Wat dat lawaai betreft: wij gaan nooit naast een luide attractie staan. Zelfs ouwe Tom is nog niet doof." Martine trouwde met een man die ook een ponykraam heeft. "Onze pony's werken 68 dagen op een jaar, terwijl manegepony's een veel zwaarder leven leiden. Ze krijgen hooi, korrels, maïs, noem maar op." Ze heeft in totaal 35 pony's die constant mekaar aflossen. Diegene die niet moeten werken, mogen lekker dollen in de weide. "Regelmatig krijg ik vragen van volwassenen die ook op een pony willen zitten. Er is mij al duizend frank geboden door een volwassene voor één rondje. Maar dat zelfs heb ik geweigerd. Weet je wat dierenmishandeling is? Vorige week stond onze stalwagen aan het reuzenrad van de Sinksenfoor. Op klaarlichte dag hebben jongeren twee pony's bekogeld met stenen en glasscherven. Bezoekers zijn mij komen verwittigen. Eén pony was gewond aan zijn oog. We hebben hem direct weggevoerd en door de dierenarts laten verzorgen. Wij hebben klacht ingediend bij de politie. Die jongeren zijn aangewezen geworden door mensen op een terras. Dat de dierenbescherming daar eens werk van maakt."

"Pony's op kermis zijn echt niet zielig"
Het Laatste Nieuws 28 juni 2001

"Dierenbeschermers kennen niets van pony's. Als ze mij met hun petitie voor de voeten komen lopen, rammel ik ze van de kermis." Marcel Turelinckx (39), een foorkramer uit Zoerle-Parwijs bij Westerlo is boos op de dierenbeschermers die in Aarschot en Tienen een petitie gestart zijn tegen pony's op de kermis. "Zielig hoe die beestjes dag na dag rondjes moeten lopen, gekweld door oorverdovende muziek," vertelde de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming (VVDB) dinsdag in deze krant. "Onze pony's vinden dat juist leuk," weet Marcel. "Die dieren kunnen bovendien nergens anders terecht. Wat willen die dierenbeschermers dan? Dat we de zeshonderd Vlaamse foorpony's naar het slachthuis voeren en meteen dertig families zonder inkomen zetten?"

Een Vlaamse kermispony heeft een luxeleven. "Wij hebben 27 pony's die we behandelen en vertroetelen alsof het onze eigen kinderen waren. Ze glanzen, ze spelen met mekaar, ze staan lekker dik. We hebben hier zelfs al meerdere dierenbeschermers over de vloer gehad, die na controle steeds heel tevreden huiswaarts konden. Ook de VVDB mag gerust eens langskomen. Ik zou hen graag eens duidelijk maken hoe gelukkig een foorpony zich voelt als hij op de kermis staat."

Max wil mee

Marcel neemt ons mee naar zijn wei - zes hectaren groot - en meteen gaan de pony's aan het dollen. "Als ik mijn beestenwagen voorrijd, dan staan ze allemaal te drummen om mee te mogen naar de kermis. Die paardjes zijn de mensen en de kinderen gewoon. Ze zouden verkommeren als er geen kermis was." Levende bewijs daarvan is pony Max. "Max is nu 32 jaar, echt te oud om nog mee te lopen in de kermis. We laten hem op de wei genieten van zijn oude dag omdat we aan hem gehecht zijn. Maar als hij me ziet begint hij altijd te "roepen" om mee te mogen naar de kermis. Het valt me steeds heel zwaar om Max alleen achter te laten, terwijl andere pony's wel mee mogen."

Fier

En pas op de kermis voelen de pony's zich helemaal thuis. "Ik begrijp niet wat mensen zo verschrikkelijk vinden aan het feit dat die pony's in een cirkel lopen. Elk paard, zelfs dat in de chicste manege of in het grootste circus, wordt opgeleid in een rondje. Waarom mag dat hij ons niet? Bovendien merk je hoe fier die paardjes zijn als ze iemand mogen dragen. Onze pony Tania is zo'n speciale. Steeds als ze een klein kindje moet dragen, merk je dat ze op de toppen van haar hoeven loopt. Heel voorzichtig, goed wetend dat het kindje liever geen harde schokken wil." De paardjes kloppen zeker geen overuren. "Op een kermisweekend werken we in shiften. De ene ploeg - acht paardjes sterk - loopt de zaterdag van drie tot tien uur. De andere spannen we zondag in. Het drukke seizoen duurt bovendien slechts van juli tot half augustus. Ervoor en erna is het veel kalmer. Als we ver weg zijn, huren we ter plekke een wei om de pony's op te zetten."

Uitstervend ras

"De luide muziek op de kermis maakt geen enkel verschil. Mijn paardjes worden net rustig als ik onze muziek speel. En die staat nooit loeihard. Ik kan iedereen verstaan en mijn paardjes begrijpen goed wat ik zeg." De actie van de "onwetende" dierenbeschermers is dan ook de grootste onzin die Marcel al gehoord heeft. "Ach, de wereld is wat hij is omdat paarden sinds eeuwen de ploeg voortgetrokken hebben en voor mensen gewerkt hebben. Zonder kermis wordt een groot deel van de pony's in ons land gewoon overbodig en sterft de soort uit. Dan zullen kinderen - wier ouders geen geld hebben om een paard te kopen - de pony's alleen nog in boekjes tegenkomen. Die dierenbeschermers zouden beter twee keer nadenken voor ze komen aandraven met die zever."

"Parket zal dierenbeulen zeker vervolgen"
Dierenbescherming start actie tegen kermispony's
De Weekkrant 3 juli 2001

Als het van Donald Stevens, voorzitter van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming (VVDB) afhangt, mag onze kroost weldra niet meer pony rijden op de kermis. Stevens wil met zijn vereniging bekomen dat kermisattracties met paardjes worden verboden. "Die dieren moeten dag-in-dag-uit rondjes lopen bij een oorverdovend kermislawaai," vindt Donald Stevens.

In deze periode van het jaar zou je verwachten dat door vakantiegangers aan hun lot overgelaten huisdieren de voornaamste zorg zijn van de VVDB. Niet zo, volgens de Aarschotse voorzitter Donald Stevens. "De tijd dat we her en der kettinghonden aantroffen, lijkt definitief voorbij. Dierenbescherming wordt nu "au serieux" genomen. Wel willen we een bedenkelijke vorm van kermisvermaak in het daglicht stellen: attracties met weerloze pony's. De uitbaters van de gewraakte kermisstiel vertellen natuurlijk heel graag dat er erger vormen van dierenmishandeling zijn. Dat ze de wet respecteren en hun dieren voldoende voederen en behoorlijk huisvesten. En dat het tenslotte om hun broodwinning gaat," zegt Stevens. De VVDB start desondanks een actie. "Onze vereniging zal aan alle gemeenten in de provincies Vlaams-Brabant, Antwerpen en Limburg een schrijven zenden waarin wordt gevraagd om ponystands op de lokale kermissen te verbieden. En bij wijze van proef zullen we in diverse arrondissementen een klacht formuleren. Want we geloven dat de parketten zullen vervolgen en dat de rechtbanken zullen vonnissen. We rekenen op medewerking van veel dierenliefhebbers. Die kunnen ons contacteren als er op een kermis een ponystand wordt opgebouwd. Onder het motto "samen sterk voor de dieren" moeten we op korte tijd een luide afkeurende stem laten horen. Op 1 juli is er een grote petitiecampagne van start gegaan. We mikken op tienduizenden handtekeningen."

Historie

Ondertussen blijft de Dierenbescherming zich in Aarschot ook nog met een tiental vrijwilligers inzetten voor de dagelijkse zorg van de dieren in het asiel. "We hebben hier schapen, geiten, neerhofdieren en gemiddeld een zeventigtal honden en circa 25 katten. Het aantal zwerfdieren neemt tijdens de vakantie de jongste jaren niet meer opvallend toe. Honden die aan een boom gebonden achtergelaten worden, zijn quasi historie. De toestand is niet meer te vergelijken met een kwarteeuw geleden. En dus kunnen we nu in de vakantiemaanden de aandacht toespitsen op andere schrijnende toestanden," meent Donald Stevens.

Pony's dienen niet om rondjes te draaien
Blik 31 juli 2001

Levende paardenmolen ter discussie
Het Nieuwsblad 21 augustus 2001

Asiel haalt drie honden uit ellende
Gazet van Antwerpen 13 september 2001

In een verlaten huis in de Broekstraat in Vorst-Laakdal zijn woensdag drie verwaarloosde honden ontdekt. Het dierenasiel van Aarschot kwam de onfortuinlijke dieren in de vooravond ophalen. De politie van Laakdal maakte proces verbaal op van het incident.

Desiré Blockhuys van de Anti Proefdieren Mishandeling Actie ( APMA) kreeg een tip tijdens de opendeurdag van het asiel in Westerlo. "Een man vroeg me om eens een kijkje te nemen in een verlaten huis in de Broekstraat in Laakdal. Daar trof ik een Mechelse herdershond, een Briard en een Maltezer aan. Alle drie verwaarloosd. De eigenaar van het huis verhuisde blijkbaar in het begin van het jaar. Zijn broer komt volgens getuigen in de straat de honden af en toe wat eten toestoppen."
"Vooral de Briard en de Maltezer waren er erg aan toe," vervolgt Désiré Blockhuys. "Het zijn honden met een lange vacht en hun haren waren helemaal aaneengeklit. De hokken van de arme dieren zaten onder de uitwerpselen."
Maurice Van Den Broeck van het dierenasiel in Aarschot bevestigde de toestand van de dieren. "De honden zijn gelukkig niet ondervoed. Hun leven loopt geen gevaar. Met een grote poets- en scheerbeurt krijgen we ze er wel weer bovenop."

Vlamingen laten rare beesten los
Het Nieuwsblad 13 oktober 2001

Pony's blijven op kermissen
Het Laatste Nieuws 3 november 2001

Trieste kerst voor dieren
Het Nieuwsblad 21 november 2001

Dierenvriend drijft asiel tot wanhoop
Antwerpse vrouw haalt tientallen verwaarloosde honden uit Kreta naar Waasland
Het Laatste Nieuws 18 december 2001

Diverse asielcentra in het Waasland zitten met de handen in het haar. Carine Wouters, een hondenliefhebster uit Schoten, overstelpt ze namelijk met tientallen verwaarloosde straathonden die ze in Griekenland vond. "Jaarlijks moeten er duizend honden worden afgemaakt omdat er geen plaats genoeg is in de Belgische asielcentra," zegt Donald Stevens van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming. "Als je dan nog eens de asielen volsteekt met buitenlandse honden, is het helemaal om zeep."

De Wase dierenbescherming in Sint-Niklaas kreeg zes honden uit het Griekse Kreta. "Mevrouw Wouters wil goed doen, maar het zal echt weinig uithalen," vreest Lisette Van Bauwel van de Wase dierenbescherming. "Ten eerste is het een druppel op een hete plaat in Kreta, waar het wemelt van die straathonden, en ten tweede is er in België geen plaats voor die honden."
"Dat klopt," voegt Betty Mertens van het dierenasiel in Schoten eraan toe. Zij kreeg tien honden. "Carine werkt hier en ik heb haar dat meermaals proberen duidelijk te maken. Maar ze wou niet luisteren. Ze was op reis geweest naar Kreta en zag daar de honden zitten in een asiel . Dat asiel moet in januari sluiten en dan staan die dieren op straat. Hun lot? De dood, want de Griekse regering wil met het oog op de Olympische Spelen de straten hondenvrij maken, desnoods door vergiftiging. Oké, dat raakt elke dierenvriend, maar op zo'n moment moet je nuchter blijven en beseffen dat de honden daar moeten blijven".

Wat kun je doen?

Vraag is natuurlijk wat je dan wel kunt doen voor die dieren. "Net zoals Artsen Zonder Grenzen: ter plekke gaan werken," antwoordt Donald Stevens. "Die proppen de Belgische ziekenhuizen toch ook niet vol met buitenlandse zieken? Nee, wie dierenvriend is, laat die honden daar en richt er een asiel op. Dat kost inderdaad veel geld, maar als je met een paar mensen de handen in elkaar slaat en zoiets doet, bewijs je die honden en daarmee ook de Belgische honden een veel grotere dienst. Gelukkig beginnen steeds meer mensen dat te beseffen en valt het niet veel meer voor dat dieren uit het buitenland gehaald worden."

Noodoplossing

Carine Wouters vecht ondanks de kritiek nog altijd voor haar zaak. Vorige zaterdag probeerde ze op een speciaal daarvoor georganiseerde meeting in Houtvenne dierenliefhebbers te overtuigen zo'n hond in huis te halen. Haar volgende stap is een brief naar de ambassade en het Europees parlement sturen in de hoop zo het massaal vergiftigen tegen te gaan. "Mijn actie was een noodoplossing," zegt ze. "Ik wou die dieren niet aan hun lot overlaten."

VTM vangt bot bij Dierenbescherming
Het Nieuwsblad 22 januari 2002

Minder euthanasie
Het Nieuwsblad 24 januari 2002

Dierenasielen schrikken van risico's
Het Nieuwsblad 29 januari 2002

Donald Stevens van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming vindt de recente veroordeling van de verantwoordelijke van een dierenasiel betreurenswaardig. "Als een dierenasiel verantwoordelijk is voor de gedragingen van geplaatste honden, zullen veel collega's bedanken voor de risico's."

Omdat een hond uit zijn dierenasiel een driejarig kind doodbeet is de verantwoordelijke van het asiel veroordeeld. De openbare aanklager verwijt het dierenasiel dat de voorgeschiedenis van de hond niet op de individuele fiche vermeld werd, zodat de ouders van het doodgebeten kind cruciale informatie onthouden werd. Maar Donald Stevens, voorzitter van de VVDB, trekt het belang van zo'n fiche in twijfel. "Uit mijn jarenlange ervaring blijkt dat wie een dier aanbiedt belangrijke informatie verzwijgt. Zo beweren sommigen dat een hond agressief zou zijn, terwijl dat in het dierenasiel nooit gebleken is. Als zo'n dieren een tweede kans krijgen, gedragen ze zich vaak vrij normaal. Ik vind het dan ook onverstandig zomaar te geloven dat een adoptiehond agressief is omdat dat zo op de fiche staat," argumenteert voorzitter Stevens. De VVDB dringt erop aan dat de betrokken verantwoordelijken in beroep zullen gaan. "Wij zullen er dan ook alles aan doen om dit vonnis te wijzigen."

Dit is dierenmishandeling
Het Laatste Nieuws 14 maart 2002

Pony's stellen het wel op Vlaamse kermissen
Het Nieuwsblad 19 maart 2002

Pony's mogen niet langer op kermis van Bilzen
Belang van Limburg 19 maart 2002

Ruzie over pony
Gazet van Antwerpen 20 maart 2002

Eigenaar blijft dieren verwaarlozen
Gazet van Antwerpen 29 mei 2002

Privacywet bedreigt achtergelaten honden
Dierenbeschermers krijgen adres van verhuisde eigenaar niet
Het Belang van Limburg 28 juni 2002 - Lode Ramaekers

Jaarlijks worden in dierenasielen van ons land tienduizenden honden binnengebracht, voor het grootste deel zwerfhonden. Dat kunnen dieren zijn die bij de verhuizing van de eigenaar doelbewust zijn achtergelaten of bij het vertrek van hun baasje op de dool zijn geraakt. Dierenbeschermers die hond en baas weer bij elkaar proberen te krijgen - wat door de wet op de verplichte registratie in vele gevallen probleemloos zou kunnen - klagen dat de privacywet stokken in de wielen steekt: vaak weigert de gemeente het nieuwe adres van de eigenaar door te geven.

In 2000 (de jongste cijfers) werden in 64 van de 81 erkende hondenasielen van ons land 33.188 honden binnengebracht. Meer dan de helft (18.819) daarvan waren zwerfhonden. Van het totale aantal werden er 7.332 pijnloos gedood, 8.556 gingen terug naar de rechtmatige eigenaar, 253 stierven een natuurlijke dood en het resterende aantal (16.812) kreeg een nieuwe thuis. Gisterochtend heeft de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming (actief in een 30-tal gemeenten in Limburg, Antwerpen en Brabant) een brief gestuurd naar minister Duquesne van Binnenlandse Zaken om hem erop te wijzen dat vooral zwerfhonden de dupe worden van de privacywet. Voorzitter Donald Stevens: "Bij hondenasielen worden om de haverklap dieren binnengebracht - door politie of burgers - die hun baasje kwijt zijn. Via een chip of een tatoeage kunnen wij vaak achter een adres komen, ons doorgegeven door de Belgische Vereniging voor Identificatie en Registratie van Honden. Maar soms is dat een vervallen adres. Als wij ons dan tot de betrokken gemeente wenden, krijgen we steevast te horen dat omwille van de wet op de privacy het nieuwe adres van de hondeneigenaar niet mag meegedeeld worden. We hebben de proef op de som genomen bij tien lukraak gekozen gemeenten en overal vingen we bot."

Massaal protest

In dergelijke gevallen zijn er twee mogelijkheden: het kan gaan om opzettelijke dumping, strafbaar gesteld door de wet op het dierenwelzijn van 14 augustus 1986: wie zijn hond achterlaat, riskeert een straf van drie maanden cel en 5.000 euro boete. Als dat binnen de drie jaar een tweede keer gebeurt, kan de straf verdubbeld worden. Wie een achtergelaten hond vindt, moet dat binnen de vier dagen melden aan het gemeentebestuur.
Ofwel is het dier op de dool geraakt en wil z'n baasje niets liever dan het zo vlug mogelijk terug krijgen. In beide gevallen kan de cijfercombinatie van de microchip of de tatoeage, ingevoerd in de administratie van het centrale register, een nuttig instrument zijn. Maar dan moet het nieuwe adres wel beschikbaar zijn.
Voorzitter Stevens: "Alles wat we willen, is dat mensen die hun hond verwaarlozen, daar de gevolgen van dragen en dat we hondeneigenaars die op zoek zijn naar hun huisdier, naar best vermogen kunnen helpen. Daarom vragen we een soepele toepassing van de privacywet. Heel concreet: de minister zou een omzendbrief naar de gemeenten moeten sturen om ze te verplichten het nieuwe adres van de eigenaar door te geven als wij de documenten voorleggen die kunnen bewijzen dat de zwerfhond op een vervallen adres heeft verbleven. Als wij geen genoegdoening krijgen, beginnen we met een campagne van massaal protest onder alle dierenvrienden. Het kan toch niet zijn dat mensen en dieren het slachtoffer worden van een blinde, zinloze regelgeving, als een beetje gezond verstand tot een bevredigende oplossing kan leiden…"

 

Katelijne weert foorkramers met verwaarloosde paardjes
Gazet van Antwerpen 5 juli 2002 (JVdPo)

Foorkramers die hun zinnen op een plekje op de Katelijnse kermis hebben gezet, moeten voortaan bewijzen dat hun dieren in een uitstekende gezondheid zijn. Om een onberispelijke kermis te kunnen aanbieden, neemt het gemeentebestuur aanbevelingen van de Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming in haar kermisreglement op, dit zeer tegen de zin van de VLD-fractie.

De opgenomen aanbevelingen doelen vooral op foorkramers die jeugdige kermisbezoekers met ponyritjes trachten te vermaken. Voortaan moeten ze met een attest bewijzen dat hun dieren in goede gezondheid verkeren en dat ze er alles aan doen om het welzijn van de dieren zo goed mogelijk te garanderen. Zo is ondermeer de aanwezigheid van reservepaardjes vereist en dient de inrichting in een weinig luidruchtige omgeving te staan. Dankzij de wijziging van het reglement geeft de gemeente de Dierenbescherming ook nadrukkelijk de toelating om zelfs onaangekondigd een controlebezoek aan het kraam af te leggen. "Een verstandige uitbater van dergelijke attracties is zelf wel slim genoeg om te weten dat hij met zijn broodwinning speelt, wanneer hij zijn dieren niet goed verzorgt," geeft VLD-raadslid Rudi Nees aan. Omdat de aanbevelingen te vaag zijn en er al een wet op het dierenwelzijn is, stemde zijn fractie tegen de wijziging van het kermisreglement.

 

Dierenbescherming wil geld om zwerfkatten te steriliseren
Het Laatste Nieuws 8 juli 2002 (GMA)

De Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming heeft dertig gemeenten binnen haar actiegebied aangeschreven om wat te doen aan het zwerfkattenprobleem. Twee gemeenten, namelijk Aarschot en Haacht, hebben al gereageerd. Ze hebben de dierenbescherming beloofd om wat aan het probleem te doen. "Veel van de zwerfkatten komen immers in het asiel terecht en voor veel van deze dieren is de klassieke weg euthanasie," aldus Donald Stevens van de VVDB.

"Zwerfkatten horen immers niet thuis in het asiel. De bedoeling van een asiel is om dieren terug te plaatsen. Dit kan bijvoorbeeld wel met honden, maar niet met zwerfkatten. Daarom hopen we het probleem van de katten bij de bron te kunnen aanpakken, namelijk sterilisatie. Dit kost natuurlijk een heleboel geld. Daarom hopen we op een financiële inbreng van de gemeenten."

Privacy

De dierenbescherming vindt ook de wet op de privacy geen goede zaak. "Deze werkt immers straffeloosheid bij dogdropping ongewild in de hand. Wie verhuist en zijn geregistreerde viervoeter dumpt, gaat quasi zeker vrijuit. De databank van de Belgische Vereniging voor Identificatie en Registratie van Honden bevat immers enkel het oude adres, dat nergens toe leidt. Het is niet evident om op grond van pure vermoedens juridische stappen te zetten. Vroeger was het voldoende om een eenvoudig briefje aan een gemeentebestuur te sturen om een adres aan te vragen. Dat kan nu niet meer," zegt Donald Stevens. "We vragen alleen maar dat er meteen aan alle gemeenten officieel wordt meegedeeld dat een erkend dierenasiel het recht heeft om zonder verdere formaliteiten de nieuwe verblijfplaats van het dier te mogen kennen. Daarbij zal wel een formulier, dat de registratie van een hond op een niet langer geldig adres kan bewijzen, moeten kunnen voorgelegd worden door het asiel," besluit Stevens.

 

Verzet tegen mestkevers in kunst
Het Nieuwsblad 20 juli 2002 (RB)

De Vlaamse Vereniging voor Dierenbescherming (VVDB), met zetel in Aarschot, protesteert tegen het gebruik van mestkevers in de kunstwerken van Jan Fabre. De kunstenaar mag drie luchters van de spiegelzaal van het koninklijk paleis ermee bekleden. De Regie der Gebouwen heeft daar tienduizend euro voor veil. Koningin Paola haalde de idee voor deze vorm van decorinrichting bij Jan Hoet.

De VVDB betreurt dat het paleis vergeet welke voorbeeldfunctie het heeft: "Over smaak valt niet te twisten maar mestkevers zijn ook nuttige wezens en zeker geen decoratieobject. Strontvlieg en mestkever ruimen heel wat afval op. De Egyptenaren zagen in de mestkever het symbool van de eeuwige kringloop." In de Belgische context kreeg deze kunst een nog bijzondere bijsmaak sedert vooraanstaande politici bepaalde van hun opponenten met mestkevers vergeleken. De VVDB stelt echter niet de vraag of je koninklijke luchters met Vlaams-Blokleden mag bekleden.

Deze pagina wordt later aangevuld